อาจารย์ใหญ่เหยียนลี่และเหล่าอาจารย์ต่างมองมาที่เขาอย่างชัดเจน
ชายวัยกลางคนร่างอ้วนผู้ยืนอยู่ข้างหน้าก้าวออกมาเล็กน้อย ใบหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น ดวงตาเปล่งประกายอย่างยากจะปิดบัง
“ยอดเยี่ยม! มันยอดเยี่ยมไปเลยเจ้าชายน้อยแห่งสถาบันของพวกเรา!”
เสียงของเขาดังชัดเจน เต็มไปด้วยความภาคภูมิ
“นั่นเป็นพลังแห่งเจตจำนงที่ร้ายกาจและน่าสะพรึงกลัวมาก!”
“รากไม้สีม่วงเข้มของเจ้าถึงขั้นไม่เกรงกลัวต่อความร้อนของเปลวไฟ!”
“ทั้งๆที่ในหลักการธาตุที่หมุนเวียนกันอยู่ภายใต้กฎ สิ่งมีชีวิตมากมายก็ย่อมรู้ดีว่าพฤกษานั้นย่อมต้องถูกไฟแผดเผา!”
“แต่พลังของเจ้ากลับ..”
ชายร่างอ้วนสูดลมหายใจลึก ประโยคของเขาขาดหายไปกลางคัน ราวกับไม่อาจหาถ้อยคำที่เหมาะสมมาบรรยายได้
ความรู้สึกตื่นเต้นทำให้ใบหน้าเขาแดงจัดยิ่งกว่าเดิม
สำหรับอาจารย์ใหญ่ของสถาบันนักล่ามังกรพื้นฐานแห่งนี้ การที่หวงเยี่ยปรากฏตัวออกมาพร้อมผลงานเช่นนี้ ย่อมถือเป็นเกียรติยศสูงสุด มันไม่ใช่เพียงความสำเร็จของนักเรียนคนหนึ่ง ทั้งหมดถือเป็นชื่อเสียงของสถาบันทั้งหมด
หวงเยี่ยฟังคำกล่าว และเข้าใจถึงเรื่องราวนี้ดี
