“มันก็จริงอย่างที่ว่า.. มีบันทึกและประวัติศาสตร์ที่ชัดเจน ว่าเจตจำนงธาตุพฤกษานั้นจะเกี่ยวข้องกับการสนับสนุนเสียมากกว่า สร้างเถาวัลย์ขึ้นมาพันธนาการ ใช้กระแสพลังวิญญาณเยียวยาอาการบาดเจ็บและฟื้นฟูร่างกาย แต่ที่พวกเราเห็นนี่มันอะไรกัน!”
“เจ้าชายน้อยคนนี้แปรเปลี่ยนร่างกายของตนเองเป็นรากไม้สีม่วงที่ลุกโชนไปด้วยพลังวิญญาณ!
“รากไม้เหล่านั้นแข็งแกร่งถึงขั้นทะลวงสัตว์อสูรมังกรระดับหนึ่งได้อย่างง่ายดาย!
“แบบนี้มัน…”
คำพูดค้างอยู่ในลำคอ ไม่มีใครกล้าให้คำนิยามกับสิ่งที่เห็น
เพราะสิ่งนั้นกำลังทำลายกรอบความเข้าใจเดิมอย่างสิ้นเชิง
รากไม้สีม่วงพุ่งผ่านอากาศราวกับเส้นสายฟ้า เส้นหนึ่งฟาดลำตัวอสูรมังกรจนเกล็ดแตกกระจาย อีกเส้นแทงทะลุอกของมันอย่างไม่ติดขัด การเคลื่อนไหวประสานกันราวกับมีจิตสำนึกเป็นของตนเอง
ทุกการโจมตีเฉียบขาด
ทุกการเคลื่อนไหวปราศจากความลังเล
ไล่ล่า
บดขยี้
กำจัด
คำเหล่านี้เหมือนถูกสลักลงบนภาพการต่อสู้
ซากร่างเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ จนพื้นถนนแทบไม่เหลือพื้นที่ว่าง
ในระยะไกล เหยินเฟยและเย่หมิงเองก็ได้เห็นการลงมือของเขาเช่นเดียวกัน
ลมที่พัดผ่านพวกเขาเย็นลงโดยไม่ทราบสาเหตุ
ขนหัวลุกซู่
