เมื่อเวลาผ่านไป ดวงตาของซือหม่าเหยียนก็ยิ่งเบิกกว้างและเปล่งประกายเจิดจ้า สายตาที่เขามองกู้หย่วนก็เริ่มเปลี่ยนไป
เขาคือใครกันล่ะ?
เขาคือหนึ่งในสามปรมาจารย์นักปรุงโอสถแห่งยอดเขาโอสถ ผู้มีวิชาการปรุงโอสถในระดับที่เรียกได้ว่าเข้าขั้นเทพ!
จากคำถามที่กู้หย่วนถามออกมา ซือหม่าเหยียนก็ตระหนักได้ทันทีว่า ระดับวิชาการปรุงโอสถของกู้หย่วนในตอนนี้ ก้าวหน้าไปถึงขั้นไหนแล้ว
หลังจากสอบถามข้อสงสัยจนหมด กู้หย่วนก็เตรียมจะบอกจุดประสงค์ที่แท้จริงของการมาเยือนในครั้งนี้
“ท่านลุงขอรับ วันนี้ที่ศิษย์มา นอกจากจะมาขอคำชี้แนะเรื่องวิชาการปรุงโอสถแล้ว ความจริงยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่อยากจะขอคำปรึกษาจากท่านขอรับ”
“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ไม่ต้องรีบ”
ทว่าซือหม่าเหยียนกลับมีประกายประหลาดพาดผ่านดวงตา เขาโบกมือปัดอย่างร้อนรน
“เร็วเข้า รีบเอาโอสถที่เจ้าปรุงออกมาให้ข้าดูหน่อยสิ”
“ขอรับ”
กู้หย่วนรู้ดีว่าซือหม่าเหยียนลุ่มหลงในวิถีโอสถมากเพียงใด และความก้าวหน้าด้านการปรุงโอสถของเขาก็ปิดบังอีกฝ่ายไม่มิดอยู่แล้ว เขาจึงไม่แปลกใจ หยิบเอาขวดยาขวดหยกสิบกว่าขวดที่เขาปรุงได้ในช่วงหลายวันมานี้ออกมาทั้งหมดอย่างไม่อิดออด
