บางคนถึงกับกระซิบกันเบาๆด้วยรอยยิ้มบาง ขณะที่เหล่าชายหนุ่มเองก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองอย่างประหลาดใจ
“เจ้าชายน้อยนั่น.. ทำไมดูงดงามขนาดนั้นกัน”
“นี่เขาเป็นหนุ่มหน้าสวย หรือสาวน้อยที่แต่งตัวเท่กันแน่?”
เส้นผมสีฟ้าสว่างของหวงเยี่ยเปล่งประกายภายใต้แสงอาทิตย์ราวเส้นไหมที่สะท้อนน้ำค้าง
ใบหน้าเรียวสง่า มีเค้าโครงที่ทั้งหล่อเหลาและงดงามในคราเดียวกัน โครงคิ้วคม ดวงตาสีฟ้าครามลึกซึ้ง ริมฝีปากเรียบเฉยแต่มีเสน่ห์บางเบา ทุกองค์ประกอบหลอมรวมกันจนยากจะจัดวางไว้ในกรอบคำจำกัดความใดคำหนึ่ง
ขณะเดียวกัน เหล่าอาจารย์ต่างพยักหน้ารับเมื่อเห็นว่านักเรียนของตนจัดเตรียมอุปกรณ์กันอย่างเต็มยศ
บางคนสะพายดาบยาวที่ผ่านการขัดเงาจนสะท้อนแสง บางคนถือหอกด้ามหนาหนักแน่น บางคนพกแส้โลหะซึ่งมีลักษณะแปลกประหลาดและปลายงอคดราวเขี้ยวอสูร นักเรียนหลายรายสวมเกราะเบาไว้ภายในเสื้อผ้า เสริมความมั่นคงโดยไม่ลดทอนความคล่องตัว
บรรยากาศของลานกว้างจึงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของการเตรียมพร้อม เป็นก้าวแรกสู่สนามจริง
เสียงหนักแน่นของอาจารย์ใหญ่ร่างอ้วนดังขึ้นก้องไปทั่วบริเวณ
“ยอดเยี่ยม!”
“ตลอดสองปีมานี้ พวกเจ้าไม่ได้เสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์!”
