ภายในเวลาสองวันนี้ หวงเยี่ยมิได้ก้าวเท้าออกจากห้องพักของตนเองแม้เพียงครึ่งก้าว ประตูปิดสนิท หน้าต่างเปิดเพียงเล็กน้อยเพื่อให้แสงสว่างลอดผ่านเข้ามาอย่างพอเหมาะ ห้องพักเงียบสงบไร้เสียงรบกวนภายนอก ราวกับถูกตัดขาดจากโลกทั้งใบ
กิจวัตรของเขาเรียบง่ายและเป็นระเบียบ ฝึกฝนด้วยวิชาขับเคลื่อนพลัง อาบน้ำ กินอาการ พักผ่อน แล้วก็เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
ไม่มีการผัดวัน ไม่มีความลังเล ไม่มีความฟุ้งซ่าน
ลมหายใจแต่ละช่วงเวลาถูกใช้เพื่อหล่อหลอมตนเองให้มั่นคงยิ่งขึ้น
วัฏจักรแห่งการดูดกลืนและจัดระเบียบพลังดำเนินไปอย่างสม่ำเสมอ
ต้นไม้สีม่วงภายในหัวใจตอบสนองอย่างเสถียร แสงจากกิ่งทั้งเจ็ดกระเพื่อมอย่างนุ่มนวล
ผ่านไปหนึ่งวัน
ผ่านไปอีกหนึ่งคืน
และในที่สุดช่วงเวลานั้นก็มาถึง ทางสถาบันนักล่ามังกรพื้นฐานได้เรียกรวมตัว
เช้าวันใหม่มาถึงอย่างเงียบงัน แสงอรุณอ่อนๆส่องผ่านกระจกสะท้อนละอองฝุ่นเล็กจ้อยที่ลอยอยู่ในอากาศ
ขณะเดียวกัน หวงเยี่ยกำลังอาบน้ำอย่างสบายใจ สายน้ำใสไหลจากฝักบัวลงมาเป็นเส้นสายต่อเนื่อง มันไหลผ่านผิวกายที่บอบบางของเขาอย่างช้าๆ ลูบไล้ผ่านบ่า ลำคอ หน้าอก และแผ่นหลัง หยดน้ำกระทบผิวก่อให้เกิดความรู้สึกเย็นสดชื่น
