“ถ้าสนใจ.. ก็ยอมรับว่าเราคือพี่สาว แล้วต้องขอโทษเรื่องที่ต่อว่าเราอย่างการมีหน้าอกไม้กระดานด้วย!”
คำพูดนั้นทำให้บางคนที่ยืนใกล้ถึงกับสำลักลมหายใจ
ความเงียบแผ่กระจายอีกครั้ง แต่คราวนี้เต็มไปด้วยความคาดหวังต่อคำตอบของเจ้าชายน้อย
หวงเยี่ยยืนอยู่กับที่ ริมฝีปากเผยรอยยิ้มบางซึ่งแฝงความเหยียดหยามเล็กน้อย เขาส่ายศีรษะช้าๆอย่างไม่ลังเล
“ไม่ล่ะ”
“ข้าไม่จำเป็นต้องพึ่งพาใคร ข้าไม่จำเป็นต้องเป็นหนี้บุญคุณใคร”
“เพราะถึงยังไง ผู้มีเจตจำนงระดับราชาก็ไม่จำเป็นต้องเคลื่อนไหว แต่จะมีคนที่มาเข้าหาข้าแทนน่ะสิ!”
【อะไรเนี่ยโฮสต์ ก็บอกแล้วไงว่าศักดิ์ศรีน่ะมันกินไม่ได้】
【แต่ก็นะ โฮสต์ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาใครอยู่แล้ว เพราะโฮสต์มีระบบกลืนกินมังกรเช่นดิฉันอยู่ยังไงละ】
เหยินเฟยยืนตัวแข็งอยู่ชั่วขณะ ใบหน้าที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันค่อยๆแข็งค้าง นัยน์ตาฉายแววไม่พอใจอย่างชัดเจน
จนตัวของนางยังอดไม่ได้ที่จะขบฟันแน่น
“งั้นเรอะ? อยากทำอะไรก็ทำไปเลยไอ้เจ้าบ้า!”
“แล้วอย่ามาเสียใจทีหลังละ”
