ประโยคสุดท้ายขาดห้วงกลางคัน ดวงตาของเหยินเฟยเบิกกว้างขึ้นอีกขั้น ราวกับเพิ่งตระหนักถึงความหมายของสิ่งที่ตนเองกำลังจะกล่าว
ความเงียบที่ตามมาหนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม ทุกสายตาเบิกกว้างและจ้องมองไปยังหวงเยี่ยเป็นจุดเดียว
ไม่ว่าจะเป็นนักเรียน อาจารย์ ล้วนไม่อาจละสายตาจากชายหนุ่มผู้ยืนสงบนิ่งท่ามกลางเศษซากเครื่องมือ
อาจารย์ใหญ่เหยียนลี่ซึ่งก่อนหน้านี้ยังคงตื่นตระหนกกับเหตุการณ์ กลับพลันมีประกายบางอย่างวาบผ่านในดวงตา
มือใหญ่คว้าไหล่ทั้งสองข้างของเขาไว้แน่นจนเกือบสั่น
“เจตจำนงระดับราชา! เจ้ามีเจตจำนงระดับราชาขึ้นไปยังไงล่ะ หวงเยี่ย!”
“นี่มันบ้าไปแล้ว สถาบันนักล่ามังกรพื้นฐานของข้าได้ให้กำเนิดนักล่ามังกรที่มีเจตจำนงระดับราชา!”
“รู้ไหมว่ามันเรื่องใหญ่มากเพียงใด ในหลายเดือนอาจมีเพียงแค่หนึ่งคนเท่านั้น แล้วเจ้าก็เป็นหนึ่งในนั้นยังไงล่ะ หวงเยี่ย!”
น้ำเสียงและท่าทางของเหยียนลี่เปี่ยมไปด้วยความปีติจนแทบจะหัวเราะออกมา เขามองเด็กหนุ่มราวกับพบสมบัติล้ำค่าที่ถูกฝังซ่อนมานาน
หวงเยี่ยยืนนิ่งอยู่กับที่ สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนแปลงมากนัก เพียงแต่ดวงตาคมคู่นั้นลึกซึ้งกว่าเดิมเล็กน้อย
