เสียงฮือฮาปะทุขึ้นทั่วทั้งโถงราวคลื่นทะเลที่ซัดกระหน่ำชายฝั่ง
“เจตจำนงระดับราชา… เจ้าชายน้อยมีเจตจำนงระดับราชาแล้ว!”
“พระเจ้าช่วย นี่ข้าได้เป็นเพื่อนกับผู้ครอบครองเจตจำนงระดับราชา!”
“สุดยอด ข้าน้อยขอคารวะนับสิบๆครั้งเลยล่ะ!”
“นี่มันจะน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!”
คำพูดหลากหลายดังซ้อนทับกัน ชายหญิงจำนวนมากรีบเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้หวงเยี่ยด้วยสีหน้าตื่นเต้น บางคนยกมือคารวะ บางคนหัวเราะอย่างไม่อาจควบคุมอารมณ์ บางคนเพียงยืนจ้องด้วยความเลื่อมใสปะปนความอิจฉา
“สมเป็นเจ้าชายน้อยจริง!”
เย่หมิงเม้มริมฝีปากแน่น แววตาเขาฉายประกายซับซ้อน และจ้องมองไปยังคนที่เหล่านักเรียนพร้อมให้การช่วยเหลือ
“หึ? ก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วละนะ!”
ส่วนตัวของเหยินเฟยแม้จะยังคงตกตะลึงอยู่อย่างมาก แต่ในสายตานั้นก็ปรากฏแววครุ่นคิดลึกซึ้งกว่าก่อนหน้าอย่างชัดเจน
ไม่นานนัก วงล้อมรอบตัวหวงเยี่ยก็แน่นขนัดจนแทบขยับไม่ได้ แขนเสื้อหลายสีเบียดเสียดเข้ามา เสียงเรียกขานดังระงมจนฟังแทบไม่ชัดเจน
“เจ้าชายน้อย ข้าขอจับมือหน่อย!”
“สอนข้าใช้หอกทีสิ!”
“จากนี้ไปข้าจะตามเจ้าตลอด!”
