【ไม่มีอะไรโง่เขลาเท่ากับการเอาชีวิตไปเสี่ยงกับเรื่องที่ไม่ใช่ของตน ฉันต้องรอดก่อนผู้อื่นถึงจะมีอยู่ได้ คนที่ให้ความสำคัญกับความยุติธรรมหรือคุณธรรมก็มีอยู่ แต่อุดมการณ์ที่ว่านั้นไม่มีเสียยังจะดีกว่า】
【ฉันต้องมีความสุขก่อนผู้อื่นถึงจะมีความสุขได้ เพราะฉะนั้นสิ่งที่ต้องมาก่อนก็คือตัวของเราเอง】
คำพูดเหล่านั้นประหนึ่งการพิพากษาที่ประกาศต่อหน้าศาลแห่งความเป็นจริง
มันทั้งโหดร้าย ตรงไปตรงมา และไม่เปิดช่องให้ความอ่อนโยนใดๆแทรกซึมเข้าไปเลยซักนิด
ทำให้ตัวของหวงเยี่ยรู้สึกเสียวสันหลังวาบด้วยความหวาดกลัว ราวกับถูกสายตาที่มองทะลุความคิดภายในอย่างไม่ปรานีจับจ้องอยู่ เขาไม่อาจปฏิเสธได้ว่า คำกล่าวเหล่านั้นมีน้ำหนักในโลกที่เปลี่ยนผ่านเข้าสู่ยุคใหม่
เมื่อโลกทั้งใบเข้าสู่สมัยที่พลังอำนาจเป็นตัวกำหนดทุกสิ่ง เส้นแบ่งระหว่างศีลธรรมและผลประโยชน์เริ่มพร่าเลือน มนุษย์จำนวนมากเริ่มเผยสัญชาตญาณดิบที่ซ่อนเร้นอยู่ลึกลงไปภายใน ทำทุกอย่างเพื่อความอยู่รอดของตนเอง แม้ต้องเหยียบย่ำผู้อื่นก็ตาม
ภาพของผู้คนที่แย่งชิงทรัพยากร การแข่งขันเพื่อเข้าสู่มหาวิทยาลัยชั้นนำ
