ทันทีที่คำกล่าวจบลง เสียงเฮจากบรรดาหนุ่มสาวก็ดังก้องขึ้นพร้อมกัน มันมิใช่เสียงตอบรับธรรมดา หากเต็มไปด้วยอารมณ์อันแรงกล้า ความทะเยอทะยาน ความมุ่งมั่น และความเชื่อมั่นผสานกันจนกลายเป็นกระแสพลังที่แทบจะจับต้องได้
หวงเยี่ยยืนอยู่ท่ามกลางเสียงนั้น ใบหน้าสงบนิ่งแต่ภายในกลับซับซ้อนกว่าที่เห็น
ความทะเยอทะยานย่อมมีอยู่ในใจเขาเช่นกัน ทว่าในห้วงเวลานั้น เสียงหนึ่งกลับดังขึ้นในส่วนลึกของจิตสำนึก
【ไร้สาระค่ะ】
【ถ้าไม่มีศักยภาพและพรสวรรค์ สิ่งต่างๆมันย่อมไร้ค่าในสายตาของดิฉัน มันเป็นได้เพียงคำพูดที่สวยหรูก็เท่านั้นแหละ】
【ยกเว้นแต่โฮสต์ที่ครอบครองศักยภาพอันไร้คู่เปรียบ จึงมีสิทธิ์ที่จะคิดเช่นนั้นได้】
คำพูดนั้นเย็นเฉียบราวสายลมในฤดูหนาว มันตัดผ่านความฮึกเหิมที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างไม่ไว้หน้า
ศักยภาพ
พรสวรรค์
คำเหล่านั้นไม่ใช่เรื่องที่ตนเองไม่เคยคิดถึง โลกของนักล่ามังกรโหดร้ายเกินกว่าจะพึ่งพาความเชื่อมั่นเพียงอย่างเดียว หากไร้ความสามารถที่แท้จริง คำปลุกใจย่อมไม่อาจแปรเปลี่ยนเป็นพลังได้ เหมือนเช่นเขาที่ในตอนแรกมีเพียงแค่เจตจำนงระดับต่ำก็เท่านั้น
