หวงเยี่ยยืนนิ่งเล็กน้อย และรู้ดีว่ารูปลักษณ์ของตนมักดึงดูดสายตาผู้คนได้ง่ายเกินไป ใบหน้าคมคายเรียวบางและงามสง่า เส้นผมสีฟ้าสว่างที่เปล่งประกายใต้แสงไฟดูราวกับเส้นสายแห่งดวงดาว ทำให้ภาพลักษณ์ของเขาโดดเด่นเกินกว่าจะกลืนหายไปในฝูงชน
ทว่าท่าทีที่เกือบจะ “กลืนกิน” ของหญิงสาวตรงหน้า กลับทำให้เขาเริ่มรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย
“เพิ่งเริ่มฝึกจริงจัง”
เขาตอบสั้นๆพร้อมหัวเราะกลบเกลื่อนความเขินอายที่เริ่มก่อตัว
หญิงสาวหัวเราะเบาๆ ดวงตาเป็นประกาย
“งั้นต้องเลือกห้องที่มีระบบวัดละเอียดหน่อยนะคะ จะได้เห็นผลชัดๆ”
“ขอบคุณมาก”
เขารับบัตรเข้าใช้ห้องอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวออกจากบริเวณเคาน์เตอร์แทบจะในทันที
รู้สึกได้ว่าหากยืนอยู่ตรงนั้นนานกว่านี้ สถานการณ์คงยิ่งน่าอึดอัดมากขึ้น
เมื่อประตูห้องทดสอบปิดลงเบื้องหลัง เสียงภายนอกทั้งหมดก็ถูกตัดขาด หวงเยี่ยจึงถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก มือหนึ่งยกขึ้นลูบใบหน้าของตนเอง ราวกับต้องการปลอบประโลมความเหน็ดเหนื่อยทางอารมณ์
“เฮ้อ เกิดเป็นคนที่มีเสน่ห์นี่มันแย่จริงๆ”
คำบ่นนั้นหลุดออกมาอย่างจริงใจมากกว่าหยอกล้อ
