“ด้วยพลังอำนาจของเจตจำนงระดับราชา ถ้ามีพลังมากกว่านี้.. ข้าคงสามารถสรรสร้างรากไม้พิฆาตดาราออกมาได้นับสิบ นับร้อย หรือแม้แต่นับพัน พลังรูปแบบนี้จะแข็งแกร่งจนสามารถทำลายล้างได้ทั้งเมือง!”
จินตนาการของหวงเยี่ยแผ่ขยายไปไกล รากไม้จำนวนมหาศาลพุ่งขึ้นจากพื้นดินดั่งพายุสีม่วง แทรกซึมทะลวงทุกสิ่งที่ขวางหน้า ไม่มีสิ่งปลูกสร้างใดต้านทานได้ ไม่มีศัตรูใดหลบหนีพ้น
ทว่าท่ามกลางความฮึกเหิม เขาก็รับรู้ถึงความสำคัญของการควบคุม
เพียงเสี้ยววินาทีที่ขาดความระวัง มันก็เกือบสร้างภัยให้ผู้อื่นที่บริสุทธิ์
เขามองต้นไม้สีม่วงภายในอีกครั้ง กิ่งก้านทั้งเจ็ดยังคงชอนไชอย่างสงบนิ่ง ไม่มีใบไม้ ไม่มีดอกผล มีเพียงโครงสร้างที่แข็งแกร่งและอำนาจที่ซ่อนเร้น มันให้ความรู้สึกเหมือนบางสิ่งที่ยังไม่สมบูรณ์ เหมือนราชันย์ที่เพิ่งลืมตา
จนตัวของหวงเยี่ยได้ลืมตาขึ้นจากห้วงสมาธิ
รอยแตกบนผนังเตือนให้เขานึกถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น
หัวใจในอกค่อยๆสงบลง แต่ประกายความทะเยอทะยานและความตื่นเต้นในดวงตากลับไม่จางหายไปเลยซักนิด
“ระบบกลืนกินมังกร..”
“คือพลังอำนาจที่แท้จริง!”
“ว่าแต่เธอทำอะไรได้บ้าง!”
