“ขอบคุณมากจริงๆ”
เขาถอยกลับเข้าห้องของตนเอง ก้าวข้ามเศษปูนที่กระจัดกระจาย
เมื่อทุกอย่างเงียบลง เขาค่อยๆนั่งลงบนเตียง หัวใจภายในอกยังคงเต้นระรัวอย่างหนัก เสียงเต้นดังชัดเจนในหูของเขาเอง
หวงเยี่ยหลับตาลง สูดลมหายใจลึก แล้วจมสู่ภายในตนเอง
ทันทีที่สติสัมผัสไปยังแหล่งพลังงาน เขาก็เห็นภาพอันน่าตื่นตะลึง
ภายในห้วงลึกแห่งพลังวิญญาณ มีต้นไม้สีม่วงขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่
กิ่งก้านทั้งเจ็ดชอนไชออกไปในทิศทางต่างๆอย่างสง่างาม รากฐานแน่นหนา เปลือกไม้เปล่งประกายลึกซึ้ง ไม่มีความอ่อนแอหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย ต้นไม้นั้นแผ่กลิ่นอายที่ล้ำลึกเกินคำบรรยาย มันมิใช่เพียงพืชพรรณธรรมดา แต่คือสัญลักษณ์แห่งราชันย์พงไพรพิฆาตดารา
ความรู้สึกอำนาจแผ่กระจายออกจากศูนย์กลางของมัน
หวงเยี่ยสูดลมหายใจอีกครั้ง
“ร้ายกาจเกินไป!”
ภาพรากไม้พิฆาตดาราที่พุ่งทะลวงกำแพงหนาแน่นเมื่อครู่ยังฉายชัดในความคิด
เพียงแค่เส้นเดียวก็สามารถเจาะทะลุสิ่งกีดขวางได้อย่างง่ายดาย หากในอนาคตพลังวิญญาณของเขาเพิ่มพูนมากขึ้นกว่านี้เล่า
ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
