มันน่าประหลาดนักที่ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ตัวของเขากลับเป็นเพียงหนึ่งเดียวที่ยังคงรอดชีวิต ไม่รู้ว่ามันเกิดปาฏิหาริย์อันใดขึ้น
แล้วทันใดนั้นเอง เหนือท้องฟ้าขนาดยักษ์ก็ปรากฏกรงเล็บมังกรสีม่วงมรกตทะลวงผ่านหมู่เมฆเบื้องบน มันใหญ่โตจนปกคลุมผืนฟ้าและพิภพ
“ทะ.. ทะ.. ท่านคือ..”
แรงกดดันที่แผ่ออกมาทำให้แม้แต่จักรพรรดิมังกรอสูรเพลิงยังหยุดชะงักด้วยความหวาดหวั่น
กรงเล็บนั้นพุ่งตรงลงมาอย่างรวดเร็ว
เสียงฉีกกระชากดังสนั่นสะท้านฟ้า ร่างของอินเฟอร์นัสแตกสลายเป็นชิ้นส่วน กระจายออกไปราวกับเศษหินที่ถูกบดขยี้
เสียงหัวเราะบ้าคลั่งหยุดลงทันที
เปลวเพลิงสีดำที่เคยแผดเผาทุกสรรพสิ่งค่อยๆจางหายไป
ความร้อนลดลง
ควันไฟสลาย
ท้องฟ้าคืนสู่ความว่างเปล่า
ท่ามกลางซากปรักหักพัง เหลือเพียงร่างเล็กๆที่หมดสิ้นเรี่ยวแรง
เด็กชายทรุดลง เศษอาคารที่พังถล่มปิดทับร่างกายเล็กนั้นอย่างช้าๆ ดวงตาของเขามองขึ้นไปยังท้องฟ้าเป็นครั้งสุดท้าย
เหนือหมู่เมฆที่แหวกออก เขารู้สึกได้ถึงสายตา สายตาของตัวตนอันเป็นดั่งเทพเจ้า มันมิได้มีเสียง มิได้มีคำพูด
เพียงการจับจ้องที่ลึกซึ้งและเย็นเยียบ
ราวกับกำลังประเมิน
ราวกับกำลังเลือกสรร
