“กรี๊ดดด! วันนี้เจ้าชายน้อยก็หล่อเหลามากเลยเพคะ ได้โปรดรับเราไปเป็นพระชายาเถอะ”
“เห้ย! วันนี้ใครกล้ารังแกเจ้าชายน้อย พวกข้าจะจัดการกับมันให้สิ้นซากไปเลย!”
เสียงหัวเราะอย่างสนุกสนาน และน้ำเสียงเอ็นดูดังประสานกัน บรรยากาศรอบตัวเขาอบอุ่นอย่างประหลาด
หวงเยี่ยยกมือขึ้นเล็กน้อยเป็นเชิงตอบรับ รอยยิ้มบางปรากฏที่มุมปาก
“อรุณสวัสดิ์ทุกคน!”
“สบายดี พวกแกก็อย่ามัวแต่เอะอะจนลืมซ้อมล่ะ”
“เจินเย่! พูดว่าพระชายาอะไรกัน อย่าพูดเหลวไหล!”
คำพูดของเขาไหลลื่นต่อเนื่อง ฟังดูสุภาพและเป็นกันเอง ไม่มีความถือตัวเลยซักนิด
สิ่งที่น่าแปลกประหลาดก็คือ บรรดานักเรียนของสถาบันแห่งนี้จำนวนไม่น้อยมีนิสัยแข็งกร้าว บางคนเคยชอบรังแกผู้ที่อ่อนแอกว่า บางคนเย่อหยิ่งจองหองต่อเพื่อนร่วมชั้น ทว่าทันทีที่พวกเขาเผชิญหน้ากับหวงเยี่ยซื่อจื่อ ท่าทีทั้งหมดกลับแปรเปลี่ยนอย่างสิ้นเชิง
ไม่มีเสียงดูหมิ่น ไม่มีการกลั่นแกล้ง ไม่มีการท้าทาย มีเพียงความห่วงใยและการปกป้องอย่างไม่รู้ตัว
“ถ้าใครกล้าพูดไม่ดีกับเจ้า บอกพวกข้าได้เลย”
“เจ้าชายน้อยไม่ต้องกังวล เรื่องเล็กน้อยพวกข้าจัดการเอง”
