ุกรูปแบบ ทั้งฝนปรอย ฝนเบา ฝนปานกลาง ฝนตกหนัก อากาศชื้น และอับชื้น พวกเราต้องเตรียมทำหมวกฟางล่วงหน้า จะได้ไม่ขาดแคลนยามฝนตก”
ของที่แม่นางผู้นี้ทำเป็นมีไม่น้อยเลย เหลียนเซวียนทอดถอนใจอีกหน
“หญ้าสำหรับสานหมวกฟางที่จริงมีหลายชนิด หญ้าหวงเหมาแบบนี้น้ำหนักเบา ยามสวมบนศีรษะไม่หนัก อาเหลย ข้าจะสานให้เจ้าหนึ่งใบ ต้องสวมให้ดี เข้าใจหรือไม่”
เซวียเสี่ยวหรั่นยิ้มกล่าวกับอาเหลย
“เจี๊ยกๆ ” อาเหลยง่วงนอนแล้ว ขึ้นไปขดตัวบนเสื่อฟางของมันเอง พอได้ยินเสียงเธอเรียก มันก็ตอบกลับมาคำหนึ่ง
“นอนเถอะ นอนเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องเดินทางต่อ” เซวียเสี่ยวหรั่นมองมันด้วยความเวทนา อาเหลยยังเล็กมาก ต้องติดตามพวกเขาทั้งวันคงลำบากมาก
“แต่หมวกฟางกันได้แต่ฝนปรอยๆ ไม่อาจกันฝนที่ตกอย่างหนัก ดังนั้นต้องทำเสื้อกันฝนด้วย เสื้อกันฝนต้องใช้ใบจาก ครั้งหน้าถ้าพบต้นจากต้องตัดมาทำเสื้อกันฝนสักสองชุด” เซวียเสี่ยวหรั่นพึมพำต่อไป แต่มือยังคงเคลื่อนไหวไม่หยุด
“เฮ่อ หากไม่เพราะฝีมือการสานของข้าดูไม่ได้ ก็คงทำเครื่องสานชนิดต่างๆ ออกไปขายแล้ว”
เซวียเสี่ยวหรั่นคัดใบที่เหี่ยวเฉาออก แล้วเริ่มสานหมวกฟางด้วยรอยยิ้ม
วาจาที่ทั้งโอ้อวดและตำห
