กำบังลมฝนได้พอดี
กองไฟลุกโชน แสงสว่างโชติช่วงไปทั่วเห็นตะไคร่น้ำชัดเจนบนกำแพงหิน
“แต่เสียดายน้ำแกงปลาหม้อนั้น ยังไม่ได้กินสักคำ ก็ต้องเททิ้งหมดเลย” เซวียเสี่ยวหรั่นใส่เนื้อหมูป่าลงไปในหม้อ “รอให้พวกเรากินหมดก่อนค่อยมาก็ไม่ได้ น่าแค้นใจนัก”
เหลียนเซวียนปรายตามองนาง ก้นบึ้งดวงตาแฝงไปด้วยรอยยิ้มขบขัน
เมื่อวิกฤติผ่านพ้นไปแล้ว เธอก็โทษฝูงหมาป่าเหล่านั้นอย่างเปิดเผย
“แต่ข้าไม่ให้พวกมันสบายอยู่แล้ว ปลาตัวนั้นมีแต่พริก พวกมันได้แต่มองอยู่ไกลๆ เท่านั้นแหละ ฮ่าๆ ”
เซวียเสี่ยวหรั่นหัวเราะลั่น “พวกเราไม่ได้กิน พวกมันก็อย่าฝัน”
ดวงตาของเหลียนเซวียนอาบย้อมไปด้วยรอยยิ้ม อุปนิสัยของนางนี่จริงๆ เลย ไม่เหมือนหญิงสาวทั่วไปแม้แต่น้อย
ดวงตาสุกใสของอาเหลยเบิกกว้างจดจ้องเธอด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าเพราะเหตุใดเธอถึงยิ้มเบิกบานขนาดนี้
เซวียเสี่ยวหรั่นลูบหัวของมันอย่างมีความสุข
หลังมื้อเย็น เซวียเสี่ยวหรั่นตัดหญ้าแห้งมาจากพงหญ้ารกที่อยู่ไม่ไกลกลับมาวางข้างกองไฟ
“วันนี้ไม่มีพระอาทิตย์ตลอดทั้งวัน วันอากาศสดใสคงใกล้จะสิ้นสุดแล้ว” เซวียเสี่ยวหรั่นพึมพำพลางจัดหญ้าหวงเหมาให้เป็นระเบียบ
“ฤดูใบไม้ผลิของทางใต้จะมีฝนตกท
