คิดจะให้นางปีนขึ้นไปหลบบนต้นไม้ก่อน ก็ได้ยินเสียงจามไม่ขาดสายของฝูงหมาป่า เห็นชัดว่าสเปรย์พริกของเซวียเสี่ยวหรั่นได้ผลดีเยี่ยม
หมาป่าไวต่อกลิ่น กลิ่นยิ่งฉุนเท่าไรพวกมันก็ยิ่งแสบจมูกเท่านั้น
เสียงจามก็เหมือนกับการแพร่เชื้อ ฝูงหมาป่าตัวแล้วตัวเล่าจามกันไม่หยุด เสียงเห่าหอนของพวกมันเจือไปด้วยความทุรนทุราย
ใบหน้าของเซวียเสี่ยวหรั่นเผยรอยยิ้มออกมา ยกมือขึ้นชูสองนิ้วแสดงถึงชัยชนะ
“ฮิฮิ รสชาติของสเปรย์พริกไร้เทียมทานคงทรมานมากสินะ หากพวกเจ้ากล้ามา ข้าจะให้พวกเจ้าได้ลิ้มลองมันอีกหน”
เซวียเสี่ยวหรั่นยิ้มกว้างใบหน้าด้วยความลำพองใจ
สเปรย์พริกชนิดนี้มีประสิทธิภาพสูงยิ่งในการจัดการกับสัตว์ที่มีประสาทสัมผัสไวเป็นพิเศษ
พอได้ยินเสียงหัวเราะของนาง มุมปากของเหลียนเซวียนก็โค้งขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“พวกเราฉวยโอกาสรีบหนีกันเถอะ”
ต่อให้ภาคภูมิใจอย่างไร เซวียเสี่ยวหรั่นก็ไม่โง่พอที่จะสู้กับหมาป่าซึ่งๆ หน้า
ฝูงหมาป่าไม่ได้ตามมาด้านหลัง
ทุกคนต่างโล่งอก
ก่อนที่ม่านราตรีจะโรยตัวลงมา เซวียเสี่ยวหรั่นก็หาที่พักได้อยู่ไม่ไกลจากแม่น้ำ
ตำแหน่งของที่นั่นเป็นแอ่งเว้าเข้าไปตรงหน้าผา หน้าผาลาดเทและสูงชัน พื้นที่เป็นรูปสามเหลี่ยม สามารถ
