นางบอกว่าหลังออกจากภูเขาแล้วจะกลับบ้านไม่ใช่หรือ
แต่จากความหมายที่นางเอ่ยก็น่าขบคิด
เรียนรู้ความสามารถพิเศษบางอย่างเพื่อหาเงินมาเลี้ยงดูลิงน้อย นี่นางกำลังวางแผนใช้ชีวิตเพียงลำพังอยู่รึ?
ก้นบึ้งดวงตาของเหลียนเซวียนมีประกายวาบผ่านก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว
เห็นเขาเอาแต่จ้องไม่พยักหน้าไม่ส่ายหน้า เซวียเสี่ยวหรั่นก็รู้สึกขนลุก เธอไม่ได้พูดอะไรผิดไปใช่ไหม?
“ไม่ได้เหรอ?” เซวียเสี่ยวหรั่นจ้องปริบๆ พลางถามอีกประโยค
ตามความคิดเดิม เธอเป็นนักเรียนหญิงที่เพิ่งจบมัธยมปลาย นอกจากเรื่องทำอาหารแล้ว อย่างอื่นก็ไม่เป็นสักอย่าง จึงต้องคิดหาทางทำเงินจากอาหาร
แต่การทำการค้าก็ต้องมีทุน คนที่ไม่มีเงินเลยอย่างเธอก็ต้องคิดวิธีหาเงินทุนก้อนแรกให้ได้ก่อนที่จะทำอย่างอื่น
การตกปลาคือการค้าไม่ต้องมีต้นทุน แม่น้ำลำธารนอกป่ามีมากมาย ตกปลาได้ก็เอาไปขายโดยตรง หากขายไม่ได้ก็เอามาทำปลาเส้น ทอดมันปลา หรือไม่ก็ลูกชิ้นปลา ถึงอย่างไรก็ไม่เสียเปล่าอยู่แล้ว
เหลียนเซวียนยังคงจดจ้องนาง สับสนว้าวุ่นใจอย่างมาก
นางอยู่กับเขาเพียงลำพังในป่ามานานขนาดนี้ ถ้าเป็นหญิงสาวทั่วไป ก็น่าจะ… เอ่อ เกาะเขาไม่ปล่อยถึงจะถูก
พอเหลียนเซวียนผู้มักเคราะห์ร้าย
