เพราะสตรีได้ฟังความคิดของเซวียเสี่ยวหรั่น ภายในใจเกิดความรู้สึกบอกไม่ถูก
หลังเงียบไปนานถึงฝืนใจผงกศีรษะ
เซวียเสี่ยวหรั่นแทบจะขว้างปลาที่เพิ่งย่างเสร็จในมืออย่างอดไม่ได้
เชอะ! ให้สอนตกปลาแค่นี้ ต้องคิดนานขนาดนี้เชียวหรือ
ท่าทางฝืนใจอย่างกับเธอไปบังคับให้เขาสอนเคล็ดวิชาลึกลับที่มีเพียงหนึ่งเดียวในโลกเสียอีก
เซวียเสี่ยวหรั่นค่อนขอดในใจ
“แหะๆ ขอบคุณนะ นี่ปลาของท่าน ย่างเสร็จแล้ว”
เซวียเสี่ยวหรั่นหัวเราะแหะๆ ก่อนส่งปลาย่างตัวใหญ่ที่สุดให้เขา
เหลียนเซวียนรับมา ผงกศีรษะขอบคุณ
เขานั่งหลังตรงท่วงท่าสง่างาม แม้แต่อากัปกิริยาขณะกินปลาก็ยังเรียบร้อย ขัดกับลักษณะภายนอกที่แลดูหยาบกระด้างโดยสิ้นเชิง
เขาจะเป็นคุณชายลูกผู้ดีมีเงินชอบท่องเที่ยวในยุทธภพ หรือว่าจะเป็นทายาทผู้มียศถาบรรดาศักดิ์ที่มีวรยุทธ์ติดกายกันแน่หนอ?
เซวียเสี่ยวหรั่นย่นหัวคิ้วครุ่นคิด อันที่จริงเธอพอจะสัมผัสได้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่ธรรมดา แม้ว่าจะอยู่ในช่วงตกอับที่สุด เขาก็ยังคงรักษาอากัปกิริยาดั้งเดิมไว้ ราวกับว่าสิ่งนี้ได้ฝังลึกเข้าไปในกระดูกของเขาแล้ว
แต่ก่อนเธอไม่ค่อยใส่ใจนัก นึกว่ากฎเกณฑ์และธรรมเนียมของคนโบราณมีมากมาย ยิ่งไปกว่านั้น ท่วงท่า
