ของคนฝึกยุทธ์ก็น่าจะองอาจห้าวหาญ ตอนนี้มาพิจารณาแล้ว ดูเหมือนว่าจะไม่เรียบง่ายอย่างนั้น
เซวียเสี่ยวหรั่นจ้องเขาพลางกัดเนื้อปลาเข้าไปคำใหญ่โดยไม่รู้ตัว
“โอ๊ย มีก้าง” เซวียเสี่ยวหรั่นร้องโอดโอย ได้สติกลับมาตอนถูกก้างปลาแทงเหงือกด้านบน เจ็บจนเธอต้องร้องออกมา
เหลียนเซวียนปรายตามาที่เธอ ดวงตาเป็นมุมโค้งน้อยๆ แทบไม่อาจสังเกตเห็น
สมควร! ยามกินปลาสายตายังมองโน่นนี่ส่งเดช คราวนี้คงจะทำตัวเรียบร้อยขึ้นมาหน่อยแล้วกระมัง
อย่านึกว่าผู้อื่นไม่รู้ เมื่อครู่สายตานางจ้องมาที่ตัวเขาตลอดเวลา
เซวียเสี่ยวหรั่นทนเจ็บดึงก้างปลาออกมา ก่อนโยนเข้ากองไฟอย่างหัวเสีย
หลังจากนั้นก็กินต่อ แค่โดนก้างปลาทิ่มเหงือกเท่านั้นเอง ใครไม่เคยโดนบ้างล่ะ
“เหลียนเซวียน ข้าจำได้เหมือนท่านเคยบอกว่า ทางนี้คือแคว้นหลีซึ่งอยู่ทางใต้ใช่หรือไม่”
ระหว่างกินก็ขบคิดปัญหา เธอใช้ชีวิตอยู่ทางใต้มาตั้งแต่เล็ก หากที่นี่อยู่ทางตอนใต้ ก็เหมาะเจาะ น่าจะปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมได้ไม่ยาก
เหลียนเซวียนพยักหน้า นางถามเรื่องนี้ทำไม?
แคว้นหลีตั้งอยู่ค่อนไปทางใต้ มีเทือกเขาสูงมากมาย เป็นแคว้นที่มีชนกลุ่มน้อยมากมาย แต่ละชนเผ่ามักกระทบกระทั่งทำสงครามกันบ่อยครั้ง ฮ่
