มา โก่งตัวแยกเขี้ยวยิงฟัน ท่าทางตื่นตัวเต็มที่
หมาป่าขนยุ่งตัวใหญ่กระโจนออกมาจากพุ่มไม้ แม้รูปร่างของมันจะผ่ายผอม แต่แววตาจ้องพวกเขาอย่างกระเหี้ยนกระหือรือ
“ว้าย แม่จ๋า… หมาป่า” เซวียเสี่ยวหรั่นกรีดร้อง
มือสั่นระริกโยนปลาย่างที่เหลืออยู่ครึ่งหนึ่งลงพื้นทันที
หมาป่าตัวนั้นหิวจนตาแดงจ้องปลาย่างที่ตกพื้นอย่างตะกละตะกลาม ลิ้นใหญ่สีโลหิตภายใต้คมเขี้ยวแลบยาวออกมา เห็นชัดว่ามันถูกดึงดูดด้วยกลิ่นหอมของปลาย่าง
“เจี๊ยกๆ” อาเหลยตกใจวิ่งถอยไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว
เซวียเสี่ยวหรั่นมือเท้าสั่น แต่พอเห็นเหลียนเซวียนล้วงลูกดอกซัวเปียวออกมาจากแขนเสื้อ ค่อยรู้สึกโล่งใจ
โชคดีที่มีเหลียนเซวียนอยู่ด้วย
สถานการณ์เป็นไปตามคาด พอหมาป่าแววตาดุร้ายตัวนั้นย่างเข้ามาใกล้ ก็ได้ยินเสียง “ฟิ้ว” ดังผ่านหู เพียงชั่วพริบตาลูกดอกซัวเปียวก็แหวกอากาศพุ่งเข้าเสียบดวงตาสีโลหิตของมัน
“งี้ด หงิง…” หมาป่าร่างซวนเซก่อนล้มลง
“ว้าว เหลียนเซวียน ล้มได้ในมีดเดียวจริงๆ ท่านร้ายกาจมาก” เซวียเสี่ยวหรั่นหัวเราะกระโดดโลดเต้น
แต่สีหน้าของเหลียนเซวียนยังคงนิ่งขรึม
หมาเป็นสัตว์ที่อยู่รวมกันเป็นฝูง หากมีตัวหนึ่งอยู่ที่นี่ ฝูงหมาป่าต้องอยู่แถวนี้
