อย่างแน่นอน
สถานที่แห่งนี้ไม่เหมาะจะรั้งอยู่นาน
เหลียนเซวียนลุกขึ้นอย่างยากเย็น เขาเพิ่งจะใช้กำลังภายใน เรี่ยวแรงยังไม่ฟื้นคืนมา แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เขาจะฟื้นฟูพละกำลัง
เขาโบกมือให้เซวียเสี่ยวหรั่นรีบไปจากที่นี่ หลังจากนั้นค่อยวางอิริยาบถเหมือนตอนแรกเริ่ม
เซวียเสี่ยวหรั่นตะลึงงัน ไม่เข้าใจความหมายของเขาเท่าไรนัก หมาป่าถูกยิงตายไปแล้วไม่ใช่หรือ
เธอมองหมาป่าตัวนั้น ดวงตาเบิกโพลงของมันยังหลั่งเลือดเหมือนตายตาไม่หลับ
เซวียเสี่ยวหรั่นตระหนักได้ในฉับพลัน
จริงด้วยสิ หมาป่าอยู่รวมกันเป็นฝูง ไม่มีหมาป่าตัวไหนแยกออกมาอยู่เพียงลำพัง
สวรรค์! เซวียเสี่ยวหรั่นหน้าซีดเผือด เริ่มเก็บข้าวของทันที
น้ำแกงปลาเอาไว้ไม่ได้ ต้องเททิ้ง จากนั้นก็เอาหม้อยัดใส่กระบุง แล้วม้วนเสื่อใส่เข้าไปด้วยกัน
“อาเหลย เร็วๆๆ รีบวิ่ง ฝูงหมาป่ากำลังจะมา”
เธอสะพายกระบุงขึ้นหลัง แล้วอุ้มอีกใบขึ้นมา ก่อนวิ่งไปด้านหน้าอย่างรวดเร็วปานติดพายุไว้ใต้ฝ่าเท้า
อาเหลยวิ่งตามเร็วจี๋ สัญชาตญาณของมันสัมผัสได้ว่าอันตรายกำลังจะมาถึง
ทั้งสองวิ่งด้วยความเร็วสูง ไม่ช้าก็ไปไกลโข
แต่ลำพังแค่เธอกับอาเหลยวิ่งเร็วอยู่สองคนไร้ประโยชน์ เพราะเหลียนเซวียนไม่อาจเร็วไ
