ผู้บำเพ็ญเพียรวัยกลางคนที่อยู่เบื้องหน้านี้ เป็นถึงยอดฝีมือระดับระดับเทียนเหรินอย่างแท้จริง ซ้ำยังเป็นผู้ฝึกตนสายหล่อหลอมกายาที่หาได้ยากยิ่ง ระดับการบำเพ็ญเพียรและความแข็งแกร่งของเขา ในความรู้สึกของกู้หย่วนแล้ว ไม่ได้ด้อยไปกว่าหลิวซินจวินก่อนหน้านี้เลยแม้แต่น้อย
คนระดับนี้ ต่อให้อยู่ในยอดเขาโอสถหรือนิกายกู่เสิน ก็มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นศิษย์สายในได้สบายๆ
แต่ทว่า คนระดับนี้กลับยอมลดตัวลงมาเรียกตัวเองว่า “คนต่ำต้อย” นี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน?
นั่นย่อมหมายความว่า คนที่ทำให้เขายอมเรียกขานว่า “คุณชาย” ได้ จะต้องเป็นบุคคลที่มีสถานะ ตำแหน่ง ตลอดจนระดับการบำเพ็ญเพียรและความแข็งแกร่งที่เหนือล้ำกว่าเขามากอย่างแน่นอน
กู้หย่วนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถาม
“คุณชายของท่านคือใครกัน? ข้ากับเขาน่าจะไม่เคยรู้จักกันมาก่อนนะ?”
“คุณชายของผู้น้อยแซ่ลู่ นามว่าคุน เป็นถึงศิษย์สืบทอดแห่งนิกายกู่เสินขอรับ”
ชายวัยกลางคนยิ้มบางๆ สีหน้าแฝงไว้ด้วยความภาคภูมิใจ
“คุณชายกู้ยังไม่รู้จักคุณชายของข้าในตอนนี้ก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวไปเจอกันแล้วก็รู้จักเองนั่นแหละขอรับ”
ลู่คุน... ศิษย์สืบทอดนิกายกู่เสินงั้นรึ?
