“บ้าชะมัด ปั้นตุ๊กตาหิมะแค่นี้ทำเอาพี่สาวแทบแข็งตาย”
เซวียเสี่ยวหรั่นยื่นมือที่ถูกความเย็นเล่นงานจนแดงก่ำราวกับหัวไชเท้าแดงเข้าหากองไฟ
อาเหลยตามหลังเธอมาอย่างเอ้อระเหย มันไม่รู้สึกหนาวเท่าไร
“เฮ่อ… มือของข้าถูกหิมะกัดจนเปื่อยหมดแล้ว รอช่วงอากาศจะอบอุ่นเมื่อไรยิ่งอนาถกว่านี้” เซวียเสี่ยวหรั่นมองข้อมือที่บวมแดงของตนเองพลางทำหน้าเศร้า
มือเปื่อยเพราะหาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ เลย เซวียเสี่ยวหรั่นโอดครวญในใจ
แผลเปื่อยจากหิมะกัดไม่น่ากังวลเท่าไร แต่ที่น่ากลัวคือพออากาศอบอุ่นขึ้น บาดแผลระหว่างฟื้นฟูทั้งคันและเจ็บ จะแตะต้องก็ไม่ได้ จะเกาก็ไม่ได้ แต่ถ้าไม่ทำทั้งสองอย่างก็ยิ่งทรมานหนัก ในที่สุดก็จะคันจนแทบบ้า
เหลียนเซวียนย่นหัวคิ้ว พื้นที่ทางเหนือหนาวจัดในฤดูหนาว แต่คนที่เป็นแผลเปื่อยจากหิมะกัดกลับมีไม่มาก ฤดูหนาวของทางใต้อากาศหนาวชื้น กลับทำให้เกิดแผลเปื่อยจากหิมะได้ง่ายกว่า
แผลเปื่อยจากหิมะไม่ใช่ปัญหาใหญ่ แต่ขณะที่แผลกำลังจะหาย ผิวหนังจะคันเป็นพิเศษ
หากอยู่ข้างนอกยังหาซื้อยาทาแก้หิมะกัดได้ แต่ด้วยเงื่อนไขตอนนี้… ดวงตาของเหลียนเซวียนมีประกายวาบผ่าน
กระทั่งถึงตอนเย็น ยามที่เซวียเสี่ยวหรั่นเอาน้ำมั
