นเลียงผามาทาให้เขา เหลียนเซวียนกลับป้ายน้ำมันที่นิ้วมือของเธอ
เซวียเสี่ยวหรั่นจ้องปริบๆ เบิกตากว้างมองเหลียนเซวียน เขาจะทำอะไร คิดจะต่อต้านที่เธอใช้ทาน้ำมันทาหน้าให้ทุกวันหรือ เธอก็ทำเช่นนี้ก็เพราะหวังดีกับเขาไม่ใช่หรือไง
เหลียนเซวียนเห็นนางไม่พูดอะไรเลยอยู่นาน ใจรู้ว่านางคงยังอึ้งอยู่ ก็นึกทอดถอนใจ แม่นางผู้นี้บางครั้งก็ฉลาดมีไหวพริบดี แต่บางครั้งก็เหมือนว่าสมองใช้การไม่ได้
เขาหยิบก้อนหินขึ้นมาแล้วค่อยๆ เขียนอักษร
“ต้งอะไร… ตัวสุดท้ายคืออักษรอะไรน่ะ” เซวียเสี่ยวหรั่นหรี่ตาพยายามขบคิดถึงตัวอักษร
“ต้ง… ชวง (แผลเปื่อยจากหิมะกัด)” เหลียนเซวียนเปลี่ยนอักษรใหม่
“ต้ง ชวงเหรอ?” อักษรชวงตัวเต็มนี่ซับซ้อนน่าดู “เซวียเสี่ยวหรั่นมองอยู่นาน ถึงพอมองออก “นี่คงเป็นอักษรชวงกระมัง”
เหลียนเซวียนทำตาขวางใส่นาง ไหนบอกว่าศึกษาตำรามาสิบสองปี อักษรที่ใช้บ่อยยังจำไม่หมด ไม่รู้ท่องตำราประสาอันใดกัน
“อ้อ ท่านจะบอกให้ใช้น้ำมันเลียงผาทารักษาแผลเปื่อยสินะ แต่ท่านบอกเองไม่ใช่หรือว่าต้องเป็นน้ำมันจากกวาง น้ำมันเลียงผาไม่แน่ว่าจะใช้ได้ แค่ทาหน้าให้ท่านยังไม่พอใจ คราวนี้กลับคิดจะให้ข้าเอามาใช้ทาแผลเปื่อย”
เซวี
