ต้นออกไปริมแม่น้ำอย่างเริงร่า
เหลียนเซวียนยืนอยู่ปากถ้ำ ดวงตาไร้ประกายจดจ้องไปยังสถานที่ห่างไกล ใบหน้านิ่งแลดูเหม่อลอย ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ในใจ
เซวียเสี่ยวหรั่นตักน้ำกลับมา ก็วิ่งมาข้างกายเขา
“เหลียนเซวียน อย่ามายืนรับลมหนาวอย่างนี้สิ ระหว่างจะต้องไอเย็น”
เหลียนเซวียนได้สติกลับมา หลุบตาทั้งสองลง เม้มริมฝีปากเบาๆ หมุนตัวค่อยๆ เดินเข้าไปในถ้ำ
เซวียเสี่ยวหรั่นยกหม้อใบใหญ่ขึ้นตั้งเตา แล้วเทน้ำลงไปรอบแล้วรอบเล่า
หลังจากทั้งสองอาบน้ำเสร็จ ก็เลยเที่ยงวันไปแล้ว
บนเตาเปลี่ยนไปเป็นหม้อใบเล็ก เริ่มตุ๋นเนื้อ
เซวียเสี่ยวหรั่นขยี้ผม “ไอ้หยา ทำไมผมถึงยาวเร็วขนาดนี้นะ เดี๋ยวเดียวก็ยาวถึงหน้าอกแล้ว ยาวเกินไปสระยากจริงๆ เลย”
ยาวถึงหน้าอก ผมสั้นแค่นั้นยังบอกว่ายาว เหลียนเซวียนพลิกมือบิดเรือนผมของตนเองอย่างยากเย็น หยาดน้ำหยดติ๋งๆ ลงมาบนพื้น
“ผมของท่านก็ยาวมาก ดูแลลำบากแค่ไหน ไม่มีอะไรมาสระ ผมทั้งแห้งทั้งพันกัน ไม่เห็นสบายสักนิด” เซวียเสี่ยวหรั่นว่ากระทบ “สระผมก็ยากยิ่งกว่าอะไร”
ถึงพูดอย่างไรก็ไม่ใช่เหตุผลที่จะตัดผม เหลียนเซวียนไม่นำพา
“คนของพวกท่านที่นี่ ไม่ตัดผมกันชั่วชีวิตเลยหรือ” เซวียเสี่ยวหรั่นรู้
