ไปด้วยรอยยิ้ม
“ตอนนี้ไม่ต้องสวม รอพวกเราออกเดินทางเมื่อไร ท่านสวมไว้แล้วจับไม้เท้า มือก็จะไม่หนาวมาก”
ยามออกเดินทาง เขาก็ไม่อยากสวม เหลียนเซวียนปฏิเสธในใจ แต่อีกฝ่ายกลับไม่นำพา ก้มหน้าก้มตาถักถุงมือของตนเองต่อไป
หลังถักถุงมือกับถุงเท้าเสร็จ เหลือเส้นด้ายเพียงเล็กน้อย เซวียเสี่ยวหรั่นจึงเอามาถักเป็นกระเป๋าคาดสะพายไหล่ ใช้ฟางมาสานเป็นสายสะพายคาดหลัง ระหว่างออกเดินทางสามารถใส่สิ่งของได้มากมาย
จนกระทั่งถึงวันที่เหลียนเซวียนกำหนดให้เป็นวันปีใหม่ หิมะก็ไม่ตกอีกแล้ว
นอกถ้ำหนาวเหน็บ ยอดไม้ยังมีหิมะหนาปกคลุมอยู่
มองดูหิมะเหล่านั้นแล้ว เซวียเสี่ยวหรั่นก็รู้สึกวิตกกังวล
“หิมะยังหนาอยู่เลย หนทางเดินไม่สะดวก รอสักหลายวันหน่อยให้หิมะละลายก่อนค่อยออกเดินทางดีกว่า”
เหลียนเซวียนผงกศีรษะ เวลาแบบนี้รีบร้อนไม่ได้ การเดินทางทั้งที่อากาศหนาวเย็นไม่ดีต่อใครทั้งนั้น
“วันนี้เป็นวันปีใหม่ ต้องสนุกสนานครึกครื้นหน่อย ไม่เพียงแต่ต้องกินดื่มอย่างเต็มที่ อำลาปีเรื่องเก่าๆ ต้อนรับสิ่งใหม่ ยังต้องล้างความเป็นอัปมงคลออกไป ดังนั้นวันนี้พวกเราต้องอาบน้ำอาบท่าให้ดี”
พูดจบเซวียเสี่ยวหรั่นก็หันหลังวิ่งกลับเข้าไปในถ้ำหยิบถังน้ำแล้วกระโดดโลดเ
