มาอีกประปราย
คนสองคนกับลิงอีกหนึ่งตัวอยู่แต่ในถ้ำไม่ไปไหนทั้งนั้น
เซวียเสี่ยวหรั่นถักเสื้อกั๊กสองตัวเสร็จ ก็เริ่มถักถุงเท้ากับถุงมือ
เหลียนเซวียนหาท่อนไม้ที่มีน้ำหนักและแข็งแรงมาเหลาเป็นลูกดอกซัวเปียว หัวท้ายแหลมคม ตรงกลางหนา ความยาวประมาณเจ็ดชุ่น [1]
มีดสั้นแม้ว่าจะดี แต่มีแค่เล่มเดียว ถ้าซัดออกไปแล้วเหยื่อยังไม่ตาย อาวุธลับจะจับถนัดมือกว่ายามเผชิญหน้ากับอันตราย
ดังนั้นจึงใช้เวลาว่างเหลาลูกดอกเตรียมไว้
เซวียเสี่ยวหรั่นมองด้วยความสนใจ หยิบลูกดอกซัวเปียวที่เหลาเสร็จขึ้นมาดูครั้งแล้วครั้งเล่า
“ไม้ชนิดนี้ทั้งหนักและแข็ง เหลาเป็นมีดบินเหมือนทำมาจากเหล็ก ดูจากความแหลมคม ท่าทางจะร้ายกาจไม่เบา”
รู้ว่าเขาทำลูกดอกซัวเปียวไว้ป้องกันตัว เซวียเสี่ยวหรั่นเพิ่มช่องพิเศษที่มีลักษณะเรียวยาวไว้ในเสื้อกั๊กหนังงูของเขา สำหรับใส่อาวุธลับโดยเฉพาะ
จนกระทั่งสนับมือถักเสร็จเรียบร้อย เซวียเสี่ยวหรั่นเอามาให้เซวียเสี่ยวหรั่นลองสวมอย่างกระตือรือร้น
ยามสวมสิ่งของหน้าตาประหลาดไว้ในมือ เหลียนเซวียนรู้สึกไม่ชิน แม้เขาจะเห็นไม่ชัด แต่ลูบคลำดูก็รู้ได้ว่าเป็นสิ่งใด
เขาไม่เต็มใจสวมใส่ เซวียเสี่ยวหรั่นก็ไม่ฝืนใจ เก็บกลับคืน
