“เหลียนเซวียน ท่านประมาณได้หรือไม่ว่าอีกกี่วันจะถึงปีใหม่”
เซวียเสี่ยวหรั่นเอ่ยถามพลางยิ้มพราย เขากับอาเหลยต่างอ้วนขึ้น
แต่โชคดีที่เธอไม่ได้กลับไปอ้วน
เซวียเสี่ยวหรั่นลูบส่วนโค้งตรงเอวของตนเอง รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งผลิบาน จะว่าไปแล้วก็จริงอยู่ แม้ว่าอาหารจำพวกเนื้อจะไม่ขาดแคลน แต่ไม่มีข้าวสวยมากเข้าคู่ กินเนื้ออย่างเดียวจนเอือมระอา เลยกินไม่ได้มากเหมือนเมื่อก่อน
ปีใหม่? เหลียนเซวียนถูกถามก็ยืนนิ่งอยู่ข้างกองไฟ
ไม่ผิด ใกล้จะปีใหม่แล้ว แววตาของเหลียนเซวียนหม่นแสงลง
“ปีใหม่ก็คือเดือนหนึ่ง เดือนหนึ่งมาถึงต้นฤดูใบไม้ผลิก็มาถึงเช่นกัน พวกเราควรเตรียมตัวเดินทางกันแล้ว ดังนั้นวันไหนเป็นวันปีใหม่ล่ะ?” เซวียเสี่ยวหรั่นกำลังจมอยู่ในภวังค์แห่งความสุขที่รูปร่างของตนเองดีขึ้น จึงไม่ได้สังเกตเห็นความหม่นหมองบนสีหน้าเขา
เหลียนเซวียนค่อยๆ เดินกลับไปนั่งที่ของตนเอง คลำหาก้อนหินเขียนลงไปว่า “ไม่… รู้”
“ข้ารู้หรอกน่า ว่าท่านไม่ทราบ ถึงบอกว่าประมาณไง กำหนดมาสักวัน พวกเราจะได้ฉลองปีใหม่ให้สนุก แม้ว่าจะต้องตกมาอยู่ในป่าแห่งนี้ แต่ชีวิตก็ยังต้องเดินต่อไป ดังนั้นพวกเราก็ควรฉลองให้ครึกครื้นหน่อย จริงไหม” เซวียเสี่ยวหรั
