่นย่นจมูกใส่เขา พลางเอ่ยวาจาเล่นสำบัดสำนวนต่อ
“ล้วนเป็นคนตกอับกันทั้งนั้น [1] ร่วมกันฉลองปีใหม่เป็นไรเล่า ส่วนแนวขวางด้านบนเขียนว่า มีทุกข์อยู่ก็สุขได้ ฮ่าๆ” [2]
แม้แต่เซวียเสี่ยวหรั่นยังขบขันกับความคิดของตนเอง
แม่นางผู้นี้มีความสุขกับสิ่งที่เป็นอยู่เสมอ ช่างน่าเลื่อมใสยิ่ง ใบหน้าของเหลียนเซวียนไม่คร่ำเครียดอีก
ก็ดีเหมือนกัน เมื่อกำหนดปีใหม่ชัดเจน แผนการวันออกเดินทางของพวกเขาก็จะง่ายขึ้น
เหลียนเซวียนตรึกตรองอย่างละเอียด กำหนดวันที่หนึ่งเดือนหนึ่งไว้หลังจากนี้อีกสิบวัน
เซวียเสี่ยวหรั่นพยักหน้าติดๆ กัน “สองสามวันนี้หิมะตก ต้องเป็นช่วงเวลาที่หนาวที่สุดแล้วแน่ๆ ผ่านปีใหม่ไปแล้วค่อยมาดูดินฟ้าอากาศอีกที ถ้าไม่มีหิมะตกหนัก พวกเราก็เดินทางได้เลย”
เหลียนเซวียนผงกศีรษะอย่างเงียบเชียบ
อย่างนี้เท่ากับว่าวันออกเดินทางก็อีกไม่นานแล้ว เซวียเสี่ยวหรั่นอารมณ์ดีขึ้นทันตาเห็น
เธอเอาปลากับเนื้อรมควันที่อยู่เหนือเตาหินย้ายมาด้านข้าง
“เนื้อเหล่านี้กินไม่หมดแน่ ถึงเวลาพกไปเป็นเสบียงกรังระหว่างเดินทางแล้วกัน ”
เธอแกะปลารมควันตัวหนึ่งลงมา แล้วนำออกไปนอกถ้ำทำความสะอาดด้วยน้ำอุ่น พอกลับเข้ามาข้างใน ก็เริ่มจากแล่เนื้อปลาแนว
