กินข้าว เธอจะให้มันไปหยิบชามของตนเอง
อาเหลยดวงตาทอประกาย ยกชามมาให้เซวียเสี่ยวหรั่นทันที ท่าทางน่ารักมากอย่าบอกใคร
เซวียเสี่ยวหรั่นยิ้มแก้มปริ ตักเนื้อปลาที่ทอดเสร็จแล้วสองชิ้นใส่ชามของมัน “ร้อนอยู่นะ อย่าใจร้อน เจ้าถูกลวกมากี่ครั้งแล้ว ควรรู้จักเข็ดเสียบ้าง”
“เจี๊ยกๆ” อาเหลยตอบรับ ดวงตาจ้องเนื้อปลาเหลืองเกรียมในชามไม่กะพริบ แต่ไม่กล้าหยิบขึ้นมากินทันที
“อ่าๆ ความจำดีจริงๆ” เซวียเสี่ยวหรั่นเห็นแล้วก็หัวเราะ อาเหลยกินเก่งทั้งยังใจร้อน ก็เลยมักถูกลวกเป็นประจำ
ลิงน้อยตัวนี้เดิมทีมีนิสัยใจร้อนมาก แม้ว่าขาจะบาดเจ็บก็นั่งไม่อยู่ มักลอบไปโน่นมานี่เสมอ กินของก็รีบร้อน เนื้อร้อนๆ เพิ่งตักขึ้นมาจากกระทะ มันก็เอามือไปคว้าทันทีโดยไม่ต้องคิด ถูกลวกมาสองสามหน ในที่สุดก็รู้จักจำเสียที
เหลียนเซวียนยกชามของตนเองขึ้นมา ค่อยๆ คีบปลาขึ้นมาหนึ่งชิ้น ปลารมควันแบบนี้เขาเพิ่งเคยกินเป็นครั้งแรก กลิ่นหอมไม่เลว แต่เขาไม่ค่อยชอบกลิ่นควันไฟระหว่างกระบวนการรมควันสักเท่าไร
ปลารมควันทอดเสร็จเรียบร้อย เซวียเสี่ยวหรั่นก็ยกหม้อใส่น้ำขึ้นตั้งเตา แล้วใส่ซี่โครงสามชิ้นกับหัวเฝิ่นเฮ่ออีกจำนวนหนึ่งลงไป
จากนั้นค่อยยกช
