ามของตนเองขึ้นมา
“ปลาพวกนี้ยังรมควันกลิ่นไม่ค่อยเข้าเนื้อเท่าไร ไม่มีซอสถั่วเหลืองกับเครื่องเทศ ใช้แต่เกลือเล็กน้อยกับพริกฮวาเจียว รสชาติก็ได้แค่นี้แหละ”
เซวียเสี่ยวหรั่นวิจารณ์ฝีมือตัวเอง โชคดี ใช้น้ำมันหมูทอดปลากลิ่นก็ยังหอมใช้ได้
เนื้อหมูป่าค่อนข้างหนารสชาติดี เสียแต่กลิ่นคาวแรงไปหน่อย เซวียเสี่ยวหรั่นนำเนื้อมาหั่นเป็นชิ้นแบนๆ แล้วนำมาทอดให้สุกด้วยวิธีเดียวกับการทำสเต๊กหมูทอด เสิร์ฟพร้อมหอมใหญ่และขิงป่า รสชาติเข้ากันได้ดี
มีอาหารประเภทเนื้อเพียงพอ จำนวนครั้งที่เซวียเสี่ยวหรั่นจะออกไปข้างนอกก็น้อยลง จะมีบ้างก็แค่ออกไปขุดต้นคาวมัจฉา ต้นหอม ขิง กระเทียมป่า หรือไม่ก็ไปเด็ดผลจากต้นผิวเกลือกับอาเหลย
ต้นผิวเกลืออยู่ค่อนข้างไกล เซวียเสี่ยวหรั่นสะพายเป้กับหิ้วตะกร้าไปด้วย ใช้ใบเผือกป่ารองก้นตะกร้าแล้วเด็ดใส่กลับมาจนเต็ม ปริมาณเพียงพอสำหรับพวกเขาถึงหนึ่งเดือน เอาไว้ก่อนเดินทางค่อยวิ่งมาเก็บอีกรอบ
เกาลัด เหอเถาล้วนมีเป็นกองพะเนิน อาหารสำหรับคนสองคนและลิงหนึ่งตัวนับว่าเพียงพอแล้ว กักตุนมากไปก็สิ้นเปลือง ถึงเวลาเดินทางก็เอาของไปเยอะขนาดนั้นไม่ได้
พอซี่โครงกับหัวเฝิ่นเฮ่อตุ๋นได้ที่ก็ตักใส่ชามคนละ
