ถ้วย
อาเหลยใช้ตะเกียบไม่ถนัด จึงไม่ชอบดื่มน้ำแกงเท่าไร ดังนั้นชามของมันจึงไม่ใส่น้ำแกง มีแต่ซี่โครงกับหัวเฝิ่นเฮ่อ
เซวียเสี่ยวหรั่นตักน้ำแกงชามหนึ่งให้เหลียนเซวียนก่อน “การดื่มน้ำแกงก่อนอาหารดีกว่ายอดโอสถ อย่างอาเหลยเป็นตัวอย่างที่ไม่ดี ไม่ยอมกินน้ำแกง รู้ไหมว่าสารอาหารในหม้อล้วนอยู่ในน้ำแกงหมด”
บางครั้งคำพูดของแม่นางผู้นี้ก็เหมือนกับผู้อาวุโสที่อบรมสั่งสอนผู้เยาว์ เหลียนเซวียนยกชามน้ำแกง ฟังนางอบรมลิงน้อยไปเงียบๆ
เซวียเสี่ยวหรั่นซึมซับทั้งคำพูดและการกระทำจากคนสูงอายุในบ้านโดยไม่รู้ตัว ดื่มน้ำแกงเสร็จก็คีบเฝิ่นเฮ่อใส่ปาก “ไอ้หยา เฝิ่นเฮ่อนี่แก่เกินไป มีแต่ใยเต็มไปหมด”
เธอนิ่วหน้าพลางฝืนกลืนลงท้อง “เส้นใยข้างในมากพอจะเอามาถักเสื้อผ้าได้เลยนะเนี่ย ”
กินคำก็บ่นคำ
เหลียนเซวียนคีบเฝิ่นเฮ่ออยู่ชิ้นหนึ่ง จะกินก็ไม่ได้ จะไม่กินก็ไม่ได้
กลับเป็นอาเหลยที่ยังคงกินอย่างเอร็ดอร่อย ฟันของมันแข็งแรงดีเลิศ จึงชอบอาหารประเภทหัวเป็นพิเศษ ไม่รังเกียจเฝิ่นเฮ่อแก่ๆ แม้แต่น้อย
หลังเก็บชามและตะเกียบเรียบร้อย หิมะข้างนอกก็ตกหนักขึ้น
เซวียเสี่ยวหรั่นปิดประตูมิดชิด กลับเข้ามานั่งข้างเตาไฟแล้วถักเสื้อกั๊กของเธอต่อ ถ
