ักเสื้อกับกางเกงเสร็จไปแล้วสองชุด มีด้ายจากเถาเฮ่อเหลืออยู่ไม่น้อย ดังนั้นเธอก็เลยตัดสินใจถักเสื้อกั๊กอีกคนละตัว
ไม่เพียงแต่เพิ่มความอบอุ่น ยังสามารถใช้เปลี่ยนแทนชุดชั้นในได้อีกด้วย
หิมะตกสามวันต่อเนื่องกันถึงหยุด ทั่วผืนป่าราวกับมีผ้าห่มปุยนุ่นสีขาวคลุมอยู่ทั้งผืน
พอหิมะหยุด เซวียเสี่ยวหรั่นกับอาเหลยก็วิ่งออกไปเล่นข้างนอกอย่างสนุกสนาน ทั้งหัวเราะและร้องตะโกนว่าจะปั้นตุ๊กตาหิมะ
เหลียนเซวียนอับจนวาจา นึกคะเนในใจว่านางจะทนอยู่ข้างนอกได้นานเท่าไร
ผ่านไปหนึ่งเค่อ เซวียเสี่ยวหรั่นก็วิ่งตัวสั่นกลับเข้ามาพร้อมกับฝ่ามือที่ถูกความเย็นกัดจนแดงก่ำ
…
[1] เป็นวรรคหนึ่งจากบทกวี 琵琶行 ประพันธ์โดยไป๋จวีอี้ กวีสมัยราชวงศ์ถัง บทประพันธ์นี้แต่งขึ้นในปีหยวนเหอที่สิบเอ็ด ไป๋จวีอี้ทำให้ผู้มีอำนาจขุ่นเคืองจึงถูกลดตำแหน่ง รู้สึกคับแค้นใจ จนมาพบกับหญิงบรรเลงผีผา ซึ่งประสบชะตากรรมที่น่าเศร้าเหมือนกัน ทั้งสองมีสถานะที่แตกต่าง แต่กลับพบกับชะตากรรมน่าเศร้าไม่ต่างกัน จึงเกิดเป็นแรงบันดาลให้ของบทกวีวรรคนี้ หมายถึง คนอาภัพอับโชคสองคนมาพานพบ เมื่อต่างคนต่างมีชีวิตที่น่าเศร้าไหนเลยจะต้องสนใจว่าอีกฝ่ายเป็นใคร
[2] ตุ้ยเหลียน
