เหลยทำท่ายื่นมือรับหิมะเลียนแบบเธอ เซวียเสี่ยวหรั่นก็หัวเราะเสียงดังอย่างอารมณ์ดี
นางคงเป็นหญิงสาวทางใต้ที่ไม่เคยเห็นหิมะมาก่อนสินะ เหลียนเซวียนยิ้มอยู่ใต้ก้นบึ้งดวงตา
“ไอ้หยา หนาวจริงๆ” พอเล่นไปสองสามรอบ เซวียเสี่ยวหรั่นก็หนาวสั่นวิ่งกลับเข้ามารับความอบอุ่นในถ้ำ
อาเหลยย่อมวิ่งตามกลับเข้ามาด้วย
“ไหนๆ ก็หิมะตกแล้ว เที่ยงนี้พวกเรากินปลารมควันกันดีกว่า” เซวียเสี่ยวหรั่นมองปลากับเนื้อรมควันที่แขวนอยู่เหนือกองไฟ ปลากับเนื้อเหล่านี้รมควันมาห้าหกวันแล้ว สามารถเอามากินได้
“เจี๊ยกๆ” ดูเหมือนว่าอาเหลยจะเข้าใจคำพูดของเธอ จึงร้องเจี๊ยกๆ อย่างตื่นเต้น
“ดูเจ้าสิ เพิ่งไม่นานเท่าไร เจ้าก็กินจนกลมไปหมดแล้ว หากเป็นเช่นนี้ต่อไป กลายเป็นลิงอ้วนจะทำอย่างไร”
ได้ยินเธอหยอกล้อกับลิงน้อย นัยน์ตาของเหลียนเซวียนก็ฉายแววยิ้ม
เซวียเสี่ยวหรั่นได้ยินเสียงเคลื่อนไหว เงยหน้าขึ้นเห็นเขากำลังเดินมา
ผ่านการพักฟื้นมาหนึ่งเดือน บาดแผลภายนอกของเหลียนเซวียนไม่มีปัญหาแล้ว แผลตกสะเก็ดก็เริ่มหาย แม้ใบหน้ายังมีแผลเป็นอยู่บ้าง แต่ก็ดีกว่าสภาพเมื่อเดือนก่อนมากมายนัก
ร่างกายที่ผอมแห้งติดกระดูกเริ่มดูมีเนื้อหนัง แต่ยังผอมบางอยู่ แต
