เซวียเสี่ยวหรั่นเบะปากอย่างรู้สึกไม่เป็นธรรม เธอทำเพื่อเขาทั้งนั้น ทำไมต้องมีทิฐิขนาดนี้ด้วย
“เหลียนเซวียน หากท่านถูกหมูป่าไล่ขวิด แล้วจะทำอย่างไรล่ะ”
ดวงตาของเซวียเสี่ยวหรั่นเลื่อนไปรอบๆ ดวงหน้าหยาบกร้านแฝงแววทระนงของชายหนุ่ม น้ำเสียงสั่นเครือเจือไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ
แล้วเหตุใดเขาต้องถูกหมูป่าไล่ขวิดด้วยล่ะ? เหลียนเซวียนละเหี่ยใจยิ่ง แต่เสียงสะอื้นของเธอทำให้เขาว้าวุ่นใจ
เหลียนเซวียนถอนใจเงียบๆ ท้ายที่สุดก็ปล่อยให้เซวียเสี่ยวหรั่นประคองขึ้นไปบนโขดหินอย่างหมดสภาพ
เซวียเสี่ยวหรั่นลอบชูสองนิ้วพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ กระดี๊กระด๊าขนของกลับไป
ฮิๆ ที่แท้จอมยุทธ์ผู้นี้ชอบไม้อ่อนไม่ชอบไม่แข็ง
กว่าจะขนกระดูกตะกร้าสุดท้ายกลับมาถึงถ้ำ ก็เป็นเรื่องหลังจากนั้นสองชั่วโมง
เธอประเมินร่างกายของตัวเองสูงเกินไป การไปกลับรอบแล้วรอบเล่าทำให้เธออ่อนเปลี้ยจนหมดแรง โดยเฉพาะสองรอบท้ายสุดเธอแทบจะหยุดพักหายใจทุกสองสามก้าว ไม่ต้องพูดถึงความเร็ว
โชคดีฝูงหมูป่าไม่ได้ตามมา หลังจากขุดหลุมฝังหัวหมูป่าบริเวณต้นเถาเฮ่อแล้ว เซวียเสี่ยวหรั่นก็ประคองเหลียนเซวียนลงมาจากโขดหิน
เซวียเสี่ยวหรั่นหิ้วกระดูกตะกร้าสุดท้ายเดินกลับมาพร้อมเหลียนเซ
