วียนที่ได้พักผ่อนอย่างเพียงพอ กับอาเหลยซึ่งเตร็ดเตร่อยู่แถวนั้นนานแล้วด้วยความเร็วราวกับเต่าคลาน
ทันทีที่กลับไปถึงถ้ำ เซวียเสี่ยวหรั่นก็โยนตะกร้าลงพื้น นอนแผ่หราบนเสื่อของตัวเอง เหนื่อยจนไม่อยากขยับเขยื้อนร่างกาย
อาเหลยเลียนแบบท่าทางของเธอ กลับไปนอนบนรังน้อยๆ ของมัน
เหลียนเซวียนเองก็เหนื่อยมาก เขาใช้พลังโจมตีต่อเนื่องกันถึงสองครั้ง กำลังภายในทั้งหมดถูกใช้ไปจนหมดสิ้น ประกอบกับระยะทางไกล แค่เดินไปเดินกลับก็สูบพลังไปเยอะแล้ว
แต่เขามีความมุ่งมั่นกับจิตใจที่แข็งแกร่ง การสูญเสียพลังกายไม่ใช่ปัญหาใหญ่สำหรับเขา
ที่น่าเป็นห่วงมากกว่าคือเซวียเสี่ยวหรั่นซึ่งนอนหมดสภาพอยู่ที่พื้น
สตรีอ่อนแอไม่มีวรยุทธ์แม้แต่กระผีกริ้นคนหนึ่งกัดฟันขนย้ายสิ่งของไปกลับรอบแล้วรอบเล่า เหลียนเซวียนอยากให้เธอทิ้งของไปบ้างบางส่วน แต่เธอกลับถลึงตาใส่แล้วกล่าวว่า
“ได้ยังไงล่ะ กว่าท่านจะล่าสัตว์ใหญ่มาได้ไม่ใช่ง่าย กระดูกสักชิ้นก็ให้สิ้นเปลืองไม่ได้ มีเนื้อเหล่านี้ก็ไม่ต้องวิตกว่าจะไม่มีเนื้อกินอีกเป็นเดือน ดังนั้นห้ามโยนทิ้งเด็ดขาด”
นางยืนกรานหัวชนฝาขนาดนั้น เขาจะพูดอะไรได้
เหลียนเซวียนเติมฟืนใส่เข้าไปในกองไฟ อุณหภูมิภายในถ้ำค่อยๆ อ
