เหลียนเซวียนหันข้าง ดวงตามิได้จดจ้องไปด้านหน้า แต่ใช้ประสาทหูที่ว่องไวจับความเร็ว รวมถึงประเมินระยะห่างระหว่างหมูป่าที่กำลังตะบึงเข้ามากับพวกเขา
“หนึ่ง สอง… ” เขานับจำนวนอยู่ในใจ โคจรพลังไปที่แขนขวาก่อนซัดมีดออกไป
“อ๋าว….” เสียงกรีดร้องโหยหวนดังกึกก้องไปทั่ว
หมูป่าซึ่งพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วล้มลงเกลือกกลิ้งไปมาอยู่กับพื้น อยู่เบื้องหน้าห่างจากพวกเขาไม่ไกล
เสียงร้องแหลมบาดหู ดังจนขี้หูยังสะเทือน เซวียเสี่ยวหรั่นตั้งสติมองออกไป
มีดสีเงินเล่มเล็กปักเข้าที่เบ้าตาซ้ายของหมูป่า เลือดพุ่งกระฉูดจากดวงตาของมัน หมูป่าดิ้นพล่านไปทั่ว โลหิตแดงฉานไหลหยดเต็มพื้น
เซวียเสี่ยวหรั่นมองแผ่นหลังของเรือนร่างผ่ายผอมทว่าผึ่งผายงามสง่าตรงหน้า หัวใจเปี่ยมไปด้วยความชื่นชมเลื่อมใส
อาเหลยปีนขึ้นไปบนต้นไม้ตั้งแต่เห็นหมูป่าวิ่งพุ่งตรงเข้ามาแล้ว เสียงของหมูป่าดังสนั่นหวั่นไหว ทำให้มันตกใจจนตัวสั่น
สีหน้าของเหลียนเซวียนกลับเริ่มซีด เขาปล่อยมือเซวียเสี่ยวหรั่น ก้มลงเก็บไม้เท้าที่โยนทิ้งไปเมื่อครู่นี้ขึ้นมา ขาข้างหนึ่งค่อยๆ เลื่อนถอยไปด้านหลัง ตั้งเป็นจุดศูนย์ถ่วง สองมือกุมปลายไม้เท้าด้านหนึ่งชูขึ้น
เซวียเสี่ยวหรั่นอ้าปากค้างตกตะลึง
