เขาตั้งท่าเหมือนจะตีเบสบอลแบบนี้ หรือว่าคิดจะจัดการกับหมูป่า?
“อ๋าว…” ฝ่ายหมูป่าซึ่งเจ็บปวดปานจะขาดใจก็เดือดดาลเป็นที่สุด หลังจากดิ้นเร่าอยู่สองสามรอบ ก็โซซัดโซเซพุ่งเข้าหาพวกเขาอีก
เหลียนเซวียนรวบรวมกำลังภายในเฮือกสุดท้ายเหวี่ยงไม้เท้าออกไปสุดแรง
เสียง “ปึก” ดังกึกก้อง ไม้เท้าฟาดกลางแสกหน้าหมูป่าตัวนั้นพอดี
หลังจากเสียงร้องโหยหวนอีกระลอกสิ้นสุดลง ทิศทางที่พุ่งชนของมันเริ่มสะเปะสะปะ จนในที่สุดก็ลมโครม น้ำลายฟูมปากชักตาตั้ง
เซวียเสี่ยวหรั่นมองไปบนหัวของหมูป่า กะโหลกของมันยุบลงไปเป็นหลุมใหญ่
“เหลียนเซวียน ท่านร้ายกาจจริงๆ”
หลังจากพ้นอันตรายมาได้แล้ว เซวียเสี่ยวหรั่นก็กรีดร้องด้วยความดีใจอย่างไม่อาจสะกดกลั้น
แต่เหลียนเซวียนที่อยู่ด้านหน้ากลับคว้าไม้เท้าแล้วค่อยๆ นั่งลง อย่าว่าแต่ใบหน้าที่ซีดเผือด ยังมีเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผากทั้งที่เป็นฤดูหนาว
เซวียเสี่ยวหรั่นเห็นเช่นนั้นก็ตกใจจนหน้าถอดสี ย่อตัวลงมาข้างกายเขาอย่างวิตกกังวล “เหลียนเซวียน ท่านเป็นอย่างไรบ้าง”
เหลียนเซวียนพยายามส่ายหน้าบอกว่าไม่เป็นไร แต่มือที่กุมไม้เท้ากลับสั่นระริก แล้วเซวียเสี่ยวหรั่นจะวางใจอย่างไร
“ใช้พลังมากเกินไปใช่หรือไม่ ปรกติท่าน
