ออกไปล่าสัตว์ ปามีดครั้งเดียวยังต้องพักครึ่งวัน วันนี้ใช้พลังไปตั้งเยอะ ต้องหมดแรงแล้วแน่ๆ” เซวียเสี่ยวหรั่นนึกถึงเรื่องนี้ได้ “ท่านดันทุรังเกินไป ปามีดใส่หมูป่าไปแล้ว ให้ข้าพ่นพริกใส่มันอีกทีก็ได้ มันต้องตาบอดจนหาทิศไม่เจอแน่นอน”
เหลียนเซวียนตวัดสายตามาที่เซวียเสี่ยวหรั่นอย่างไร้เรี่ยวแรง ตัวกะเปี๊ยกอย่างนาง ถูกหมูป่าขวิดทีเดียวก็ชีวิตก็หาไม่แล้ว ใครกันแน่ที่ดันทุรัง
พอรู้ว่าเขาแค่หมดแรง เซวียเสี่ยวหรั่นก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก “ท่านพักครู่หนึ่งก่อน ข้าจะไปดูหน่อยว่าหมูป่าตายสนิทรึยัง”
หมูป่าล้มหงายหลังชักกระตุกอยู่นาน ตอนนี้ไม่ขยับแล้ว เซวียเสี่ยวหรั่นตื่นเต้นจนควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ หมูป่าตัวใหญ่ขนาดนี้ พอเป็นอาหารให้พวกเขาได้เกือบทั้งฤดูหนาว
ครานี้เหลียนเซวียนไม่ขัดขวาง หมูป่าถ้ายังไม่ตายก็ร่อแร่เต็มทน
เซวียเสี่ยวหรั่นหยิบท่อนไม้มาเขี่ยหมูป่าอยู่ไกลๆ เห็นไม่มีความเคลื่อนไหว ถึงกล้าเข้าไปใกล้อีกนิด
หมูป่าเลือดออกเจ็ดทวาร เห็นชัดว่าจบเห่โดยสิ้นเชิง ถูกไม้เท้าของเหลียนเซวียนทุบจนหัวแบะ เลือดยังไหลออกจากหู จมูก และปากไม่หยุด
“เป็นหมูป่าที่ใหญ่มากจริงๆ ” ดวงตาของเซวียเสี่ยวหรั่นทอประกายวิบวับม
