องสำรวจรอบตัวมัน “ไม่สองร้อยชั่งก็ใกล้เคียงล่ะน่า ว่าแต่จะเอากลับไปยังไงดีล่ะ”
ปัญหาข้อแรกที่เซวียเสี่ยวหรั่นนึกถึงก็คือ จะขนมันกลับไปอย่างไร
“จะลากไปทั้งตัว ข้าไม่มีเรี่ยวแรงเยอะขนาดนั้น ดูท่าคงต้องชำแหละก่อน แล้วแบ่งออกเป็นสองสามส่วนค่อยขนกลับไป เสียดายก็แต่เลือดหมูนี่แหละ” เซวียเสี่ยวหรั่นปวดใจเสียดายอยู่บ้าง เลือดหมูป่าทั้งตัวน่าจะได้หนึ่งถังใหญ่เชียวนะ
เหลียนเซวียนนึกเหยียดหยันในใจ ก่อนเริ่มนั่งขัดสมาธิ ฟื้นฟูกำลังภายใน ปรกติแล้วหมูป่าจะอยู่รวมกันเป็นฝูง มีตัวหนึ่งมาที่นี่ หมูป่าตัวอื่นก็คงอยู่ไม่ไกลนัก ตรงนี้อันตรายเกินไป
เซวียเสี่ยวหรั่นก็ตระหนักปัญหาข้อนี้ ดังนั้นขณะที่ปากบ่นงึมงำ มือก็เริ่มปฏิบัติงาน
การชำแหละหมูป่าทั้งตัว ไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะอย่างยิ่งภายใต้เงื่อนไขที่อุปกรณ์ไม่ครบมือ ใช้ได้แค่มีดเล็กๆ ในการผ่าถลกหนังหมูป่าตัวอ้วนพี
อาเหลยสังเกตบนต้นไม้อยู่นาน จนแน่ใจว่าไม่มีอันตรายแล้ว ถึงกระโดดลงมา
แต่ต่อมาเมื่อเห็นเซวียเสี่ยวหรั่นตัวมีแต่กลิ่นคาวเลือดกำลังชำแหละหมูป่าก็ตกใจจนตัวสั่น วิ่งไปหลบด้านหลังเหลียนเซวียน
เซวียเสี่ยวหรั่นกำลังจัดการหมูป่า ไม่มีเวลาสนใจมัน
ไม่มีมีดเล่มใหญ่
