จึงต้องแล่เนื้อส่วนใหญ่ออกมาเป็นชิ้นๆ กระดูกที่เหลือก็ใช้วิธีเดียวกับครั้งก่อน คือใช้หินก้อนใหญ่ทุบให้หัก
เลือดหมูป่าสาดกระจายเต็มพื้น เซวียเสี่ยวหรั่นเองเห็นแล้วก็ยังผวา
พอเห็นอาเหลยตัวสั่นงันงกหลบอยู่ข้างหลังของเหลียนเซวียน เธอก็รีบเปล่งเสียงปลอบประโลม “ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องกลัว อาเหลย นี่คือหมูป่า เป็นตัวกินล้างกินผลาญ ดุร้ายมาก เมื่อครู่เจ้าไม่เห็นหรือว่ามันร้ายกาจแค่ไหน หากไม่จัดการมัน คนเคราะห์ร้ายก็คือพวกเราเอง เข้าใจไหม?”
“เนื้อหมูป่าสามารถเอามาต้มกินได้ เหมือนกับกระดูกที่เจ้ากินเป็นประจำนั่นแหละ เข้าใจหรือยัง”
เซวียเสี่ยวหรั่นชี้ไปที่กระดูกกองโตแล้วเปรียบเทียบ
แม้อาเหลยจะดูเหมือนยังไม่เข้าใจ แต่การปลอบโยนของเซวียเสี่ยวหรั่นได้ผล มันไม่หวาดผวาอีกต่อไป
เซวียเสี่ยวหรั่นค่อยโล่งใจ เธอกลัวว่าเรื่องนี้จะทำให้อาเหลยหวาดกลัวจนห่างเหินกับตนเอง
“เหลียนเซวียน ข้าจะขนของกลับไปทีละหน่อย ท่านอยู่ที่นี่ระวังตัวด้วยล่ะ” เซวียเสี่ยวหรั่นยังกังวลอยู่บ้าง เธอไปริมธารล้างมีดให้สะอาด แล้วเอากลับมาวางให้เหลียนเซวียนใช้ป้องกันตัว “มีดวางอยู่ข้างมือขวาของท่าน”
“อาเหลย เจ้ารอที่นี่นะ ถ้ามีอันตราย ก็ปีนขึ