พุ่มไม้ ไม่รู้ว่าเป็นเพียงพอนเหลืองหรือกระรอกดำกันแน่ ทำเอาเธอตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ
เคราะห์ดีที่สัตว์เหล่านั้นไม่ได้คิดจะโจมตีเธอ หันไปอีกทีก็มุดเข้าพงไม้ไปแล้ว
“เจี๊ยกๆ” อาเหลยรู้สึกเหนื่อยแล้ว สามขาของมันเริ่มเดินช้าลง
หลังจากหันไปเห็นต้นไม้ใหญ่เขียวขจีแลดูแปลกตาต้นหนึ่ง มันก็หย่อนก้นลงนั่ง
“เหนื่อย? ไม่ไปแล้ว? หรือว่าถึงแล้ว?”
เซวียเสี่ยวหรั่นฉวยท่อนไม้ขึ้นมาถือในมือ พลางเอ่ยถามอย่างตื่นเต้น
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอจากถ้ำมาไกลขนาดนี้
“เจี๊ยกๆ” ลิงน้อยชี้ไปที่ข้างคูน้ำด้านหน้า
เซวียเสี่ยวหรั่นหรี่ตาเพ่งพิศ
ตรงนั้นมีต้นไม้ที่มีใบสีแดงต้นหนึ่ง ใบของมันเริ่มเหลืองแล้ว ที่พื้นก็มีใบไม้ร่วงเต็มไปหมด
แต่นั้นไม่ใช่ส่วนสำคัญ ที่สำคัญก็คือผลที่เป็นพวงห้อยย้อยลงมาจากกิ่งด้านบนนั่นต่างหาก
“ว้าว หาเจอแล้ว เป็นต้นผิวเกลือ [1] จริงๆ ด้วย เจ้านี่เก่งสุดยอดไปเลย”
เซวียเสี่ยวหรั่นอุ้มอาเหลยขึ้นมาหอมฟอดใหญ่อย่างอดไม่ได้
เธอวิ่งแล่นไปถึงใต้ต้นไม้ต้นนั้น ต้นผิวเกลือต้นนี้ไม่นับว่าสูงมาก แต่ผลค่อนข้างหนักถ่วงกิ่งไม้ให้ห้อยต่ำลงมา
เซวียเสี่ยวหรั่นแหงนหน้าขึ้นมองผลกลมแป้นเม็ดเล็กๆ ดอกเกลือที่ติดอยู่กับผลดูร
