าวกับน้ำค้างแข็งพราวพร่าง
เธอเอื้อมมือไปเด็ดมาผลหนึ่งด้วยความตื่นเต้น ก่อนเอามาจ่อที่ริมฝีปากแล้วเลียชิมไปคำหนึ่ง อื้ม… ทั้งเปรี้ยวทั้งเค็ม รสชาติไม่นับว่าดีเท่าไร
แต่เป็นต้นผิวเกลือจริงๆ
เซวียเสี่ยวหรั่นสะพายเป้ไว้ด้านหน้า หลังจากนั้นก็ผลของต้นผิวเกลือลงมาทีละพวงเล็กๆ ใส่เข้าไป
เธอออกมานานแล้ว หากไม่รีบกลับ เหลียนเซวียนก็คงหน้าดำทะมึนแล้ว
ดังนั้นเธอต้องเร่งมือหน่อย
หลังใส่จนเต็มแล้ว ก็ไม่กล้าโลภมาก กวักมือเรียกอาเหลยกลับทันที
“อาเหลยเอ๊ย ทำไมเจ้าถึงยอมกินตะไคร่น้ำที่ทั้งขมทั้งเค็มนั่น แทนที่จะกินผลผิวเกลือนี่ล่ะ”
ระหว่างทางกลับ เซวียเสี่ยวหรั่นยื่นผลของต้นผิวเกลือให้อาเหลย มันเลียคำหนึ่ง ก่อนโยนทิ้งอย่างขยะแขยง
เซวียเสี่ยวหรั่นรู้สึกแปลกใจ หรือว่าเพราะผลของมันออกเปรี้ยวไปหน่อย?
มีอาเหลยนำทาง ย่อมไม่หลงอยู่ในป่า
ทั้งสองกลับมาถึงถ้ำอย่างราบรื่น
เหลียนเซวียนมายืนรอหน้าปากถ้ำตามที่คิดไว้
แม้สีหน้าจะสงบนิ่งเหมือนเคย แต่เซวียเสี่ยวหรั่นรู้สึกได้ว่าเขาไม่ค่อยพอใจเท่าไร
เธอกลอกตาไปมา ก่อนจะวิ่งเข้าไปหาพร้อมกับรอยยิ้ม “เหลียนเซวียน ทายซิว่าข้าไปพบกับอะไรมา ท่านต้องเดาไม่ถูกแน่ๆ เป็นของสำคัญมาก
