เลย”
ของสำคัญมาก? สำหรับพวกเขาแล้ว ของที่สำคัญมากยามนี้หากไม่ใช่อาหาร ไม่ใช่เฮ่อหมา หรือว่าจะเป็นของสิ่งนั้น?
มือใหญ่ยื่นออกมาหาเธอ
เซวียเสี่ยวหรั่นทำตาปริบๆ เขาเดาได้? หลังจากนั้นก็เด็ดผลของต้นผิวเกลือใส่มือของชายหนุ่ม
เหลียนเซวียนยกขึ้นมาดม ก่อนลองชิมดู ที่แท้ก็สนผลึกเกลือนี่เอง
เป็นของสำคัญจริงดังว่า
เห็นการตอบสนองของเขาแล้ว เซวียเสี่ยวหรั่นก็เบะปาก ทายถูกเสียด้วยสมองปราดเปรื่องใช้ได้
“อาเหลยเป็นคนพาไป สถานที่อยู่ไกลไปหน่อย ก็เลยกลับมาช้า ข้าเด็ดมาเต็มกระเป๋าเลย พอพวกเรากินพักใหญ่เลยล่ะ ในที่สุดก็ไม่ต้องกินเนื้อต้มน้ำเปล่าไร้รสชาติอีกแล้ว ฮ่าๆ ”
ลิงน้อยพานางไป? เหลียนเซวียนอึ้งงัน การสื่อสารระหว่างคนกับลิงก้าวหน้าไปถึงขั้นนี้แล้วหรือ
เซวียเสี่ยวหรั่นกลับมาที่ข้างกองไฟ หยิบโถใบหนึ่งขึ้นมาอย่างกระตือรือร้น แล้วตัดผลผิวเกลือใส่ลงไปทีละเม็ด
มื้อค่ำเป็นไข่เป็ดผัดกระเทียมป่า กระดูกตุ๋นหัวเฝิ่นเฮ่อ ที่สำคัญคือมีเกลือแล้ว
คนสองคนกับลิงหนึ่งตัว กินอย่างอิ่มหนำสำราญ น้ำแกงไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว
หลังมื้ออาหาร เซวียเสี่ยวหรั่นก็นำลูกพลับที่เด็ดกลับมามาปอกเปลือก เนื่องจากเด็ดมาเยอะ เธอจึงต
