รนะ ท่านจะไปด้วย?” เซวียเสี่ยวหรั่นมองอย่างตกตะลึง เขาหมายความว่าให้เธอไปได้ แต่จะตามไปด้วย?
เหลียนเซวียนพยักหน้า
“แต่ที่นั่นค่อนข้างไกลเลยนะ”
ขนาดเธอวิ่งยังใช้เวลายี่สิบกว่านาที ถ้าเดินเวลาก็เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว ด้วยความเร็วของเหลียนเซวียน หนึ่งชั่วโมงยังไม่แน่ว่าจะไปถึงที่นั่นหรือเปล่า เสียแรงเสียเวลาเกินไป
เหลียนเซวียนส่ายหน้า ไม่มีปัญหา ไปถึงได้ก็แล้วกัน
“เอ่อ…” เซวียเสี่ยวหรั่นลังเลใจอยู่บ้าง มีเขาตามไปด้วย ย่อมอุ่นใจมากกว่า
แม้อาการบาดเจ็บของเขาจะดีขึ้นมากแล้ว ช่วงนี้เดินเหินก็มั่นคงกว่าตอนแรกๆ แต่ระยะทางไกลเกินไป เธอกลัวว่าเขาจะลำบาก
เหลียนเซวียนเขียนอักษรต่ออีกสองสามตัว
เซวียเสี่ยวหรั่นมองดูก็ต้องยอมรับว่าเขาพูดถูก
หลังจากนี้ เขาและเธอยังต้องเดินทางร่วมกันอีกยาวไกล
เมื่อตกลงกันเรียบร้อย เช้าวันรุ่งขึ้นหลังกินมื้อเช้าก็ออกเดินทาง
ยามนี้อาเหลยก็วิ่งตามมา ไม่ว่าจะเกลี้ยกล่อมอย่างไรมันก็ไม่ยอมอยู่คนเดียว
พวกเขาเดินหนึ่งก้าว มันก็ตามหนึ่งก้าว
…
[1] ต้นผิวเกลือ หรือต้นมะเหลี่ยมหิน เป็นพืชวงศ์เดียวกับมะม่วง เป็นไม้ยืนต้น มีดอกเป็นช่อสีขาว ผลมีลักษณะเป็นลูกกลมแป้นสีขาวอมเขียว เมื่อแก่แล้วถึงจะ
