โอสถแก่นหยกละลายในปากทันที ชั่วพริบตานั้น รสชาติหอมหวานเข้มข้นก็ไหลลื่นลงสู่กระเพาะ
ความรู้สึกอบอุ่นอ่อนๆ แผ่ซ่านไปทั่วร่าง พร้อมกับความรู้สึกอิ่มท้อง
กระทั่งปราณวารีไท่หยวนในร่าง ก็ยังดูจะกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาเล็กน้อย
“ยอดเยี่ยมมาก แทบจะไม่มีสิ่งเจือปนเลย เป็นของชั้นยอดจริงๆ…”
กู้หย่วนพยักหน้าหงึกหงัก พึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง
“โอสถแก่นหยกเป็นโอสถวิญญาณพื้นฐาน แน่นอนว่ามันต้องยากกว่าโอสถหวงเหลียงอยู่สักหน่อย”
“คนทั่วไปเวลาฝึกปรุงโอสถ ต่อให้เริ่มจากโอสถแก่นหยก ก็มักจะต้องใช้เวลาศึกษาหลักการปรุงโอสถ สังเกตการณ์ขั้นตอนการปรุงโอสถของศิษย์พี่ศิษย์อาจารย์เสียก่อน ถึงจะกล้าลงมือปรุงเอง”
“พวกที่มีพรสวรรค์หน่อย โดยทั่วไปก็ต้องฝึกฝนเป็นเดือนๆ ลองผิดลองถูกเป็นร้อยๆ ครั้ง ถึงจะปรุงสำเร็จสักเตาสองเตา ซ้ำเตาแรกที่ทำได้ มักจะได้โอสถแก่นหยกแค่สิบกว่าเม็ด แถมคุณภาพก็งั้นๆ สิ่งเจือปนเพียบ ผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไปเห็นแล้วยังส่ายหน้าเลย”
“ส่วนพวกที่พรสวรรค์ชั้นเลิศ อาจจะลองสักร้อยครั้งก็สำเร็จแล้ว แต่เรื่องอัตราความสำเร็จก็ยังถือว่าธรรมดาอยู่ดี”
