กู้หย่วนประเมินอีกฝ่าย อีกฝ่ายเองก็กำลังประเมินกู้หย่วนเช่นกัน
ชายวัยกลางคนใช้สายตาที่แฝงแววพินิจพิเคราะห์และสำรวจตรวจตรา กวาดมองกู้หย่วนตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะแย้มยิ้มออกมา
โดยไม่รอให้กู้หย่วนเอ่ยถาม ชายผู้นั้นก็ประสานมือคารวะอย่างขอไปที
“คารวะคุณชายกู้”
“ท่านคือผู้ใด?”
กู้หย่วนหรี่ตาลงเล็กน้อย สัญชาตญาณบอกเขาว่าผู้มาเยือนไม่ได้มาดีแน่
“ผู้น้อยเป็นเพียงคนต่ำต้อยชื่อเสียงเรี่ยไรราด ไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึงหรอกขอรับ”
ชายวัยกลางคนยิ้มพลางกล่าว
“ทว่าคุณชายของผู้น้อย ได้จัดเตรียมงานเลี้ยงไว้ที่หอเซียนอวิ๋นติ่ง จึงตั้งใจส่งผู้น้อยมาเป็นตัวแทน เชิญคุณชายกู้ไปร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์ขอรับ”
คุณชาย?
หอเซียนอวิ๋นติ่ง?
เชิญข้าไปร่วมงานเลี้ยง?
กู้หย่วนชะงักไปเล็กน้อย ทว่าก็ไม่ได้รีบร้อนตอบตกลงหรือปฏิเสธ กลับจับสังเกตความผิดปกติบางอย่างจากคำพูดของอีกฝ่ายได้
