บางทีอาจพบของบางอย่างที่มีประโยชน์
“ซี้ด… ไม่ไหว ข้างนอกหนาวเกินไป ในท้องชักเริ่มก่อกบฏแล้วสิ”
เซวียเสี่ยวหรั่นเดินวนรอบหนึ่ง แต่ก็ถูกความหนาวเย็นเล่นงานจนตัวสั่น
“อาเหลย พวกเรากลับกันเถอะ”
เธอร้องเรียกอาเหลยที่อยู่ไม่ไกลนัก พลางยกเท้าคิดจะเดินกลับไป
แต่จังหวะที่ก้าวเท้าออกไปพลันเหยียบถูกของสิ่งหนึ่งซึ่งกลิ้งได้ ทำให้ลื่นพรืดคะมำลงไปข้างหน้า
“บ้าฉิบ ของอะไรถึงลื่นขนาดนั้น”
เซวียเสี่ยวหรั่นปัดๆ มือที่เปื้อนดิน ลุกขึ้นมาจากพื้น แล้วเก็บสิ่งที่เป็นตัวการทำร้ายเธอขึ้นมา
ผลกลมเกลี้ยงสีเขียวมีสีดำแซม แลดูคุ้นตามาก
เซวียเสี่ยวหรั่นมองแล้วมองอีก ทันใดนั้นดวงตาก็ทอประกายวาววับ
นึกออกแล้ว นี่มันซันเหอเถา [1] นี่นา
ครั้งก่อนตอนที่เธอถูกฝูงลิงเอาของปาใส่ เก็บมาได้เม็ดหนึ่ง พอแกะเปลือกด้านนอกออกถึงรู้ว่าเป็นซันเหอเถา
หึๆ ของสิ่งนี้เธอชอบ
“เจี๊ยกๆ” อาเหลยได้ยินเธอเรียกก็วิ่งมาอย่างรวดเร็ว
“อาเหลยของสิ่งนี้ขึ้นอยู่ที่ไหน?”
เซวียเสี่ยวหรั่นยื่นมือให้มันดู
อาเหลยมองปราดหนึ่งก็หมดความสนใจ ยื่นมือชี้ไปบนไหล่เขา
เซวียเสี่ยวหรั่นเงยหน้ามอง เห็นแต่สีเขียวละลานตา แต่แยกไม่ออกว่าต้นไหนคือต้นเหอเถา
